Lotosova gradina

Смртта на писмата ја забележа Вирџинија Вулф околу почетокот на минатиот век, чии деца сме. Малку се колебав околу она „чии деца сме„: би ја отфрлила лесно и со драго срце, од повеќе од само неколку причини. Стилистички е речиси неподнослива, а стилот во некои други јазични па и концептуални сфери е пресуден во однос на вредноста. Има и друга инстант опција: „чиј производ сме„. Производи сме, колку и да се опираме на таа одредба. Некои од нас во поголема, некои во помала мера…

Веројатно ќе се се смеам гласно, со груб до вулгарност звук додека го препрочитувам текстот на Вулф наспроти белешките од моето сеќавање, додека го препрочитувам текстот, тоа ако го најдам. Ја читав неодамна, зимово, додека барав автореферентни текстови на жени писателки. во европа, западна, централна, накај северна, од МКД гледна точка (ова околу компасот, за мене мов е за галење, а и за откинување од лебот) , жените што се занимавале со пишување, или ведрана рудан што би рекла : пискарала, па и писателки, се движат од калугерки – некогаш(светици сега, некои од нив), домаќинки – сега (претежно книги за деца, но светлосни години далеку од нешто што би личело на Луис Керол, ова откако ги систематизирале сите рецепти и адресарот, па повторно Змејот Досада ќе почне да ги голица со црвен чадор па брзаат со списоците за на пазар). Азијките куртизани. Ќе го изоставам коментарот за оние ликови, често девојчици кои пишуваат за своите е*ачини додека содржината Луи/Витоните ќе се разлее покрај креветот. Ова ти го пишувам колку и да не ти е интересно и исто толку непровокативно за читање како што би биле оние гореспоменати списоци за на пазар, го пишувам како експеримент, обид да се разбуди од клиничка смрт , дијагнозата одредена од Вирџинија Вулф, а тоа го правеше со значајна доза на меланхолија, ако добро се сеќавам, а не се сеќавам.

A тешко ми е бидејќи постојано ме вшмукува во себе интензивниов вртлог кој се движи помеѓу краниумот и градите, па ми се склопуваат очите. Ама во грч. Ќе има многу грчеви во ова писмо.

Поигрувањата се скромни: симболични и магични, и скромни дури и на лично ниво. Заборавив да ти кажам дека без самракот испаруваат, ги снемува, како витамин Д, како они деликатни хранливи состојки. Да речеме што се во млекото. Стаклена флаша млеко на дневна светлина, во близина на кујнскиот прозорец, и – аш! Како и да се движам, што и да правам тоа е река , јас сум река, а тие лешкарат, лезетарат, по хаосот како овој сега во мојата соба. Откако дојде ти и хаосот се повлече, а вечерва, со самоволието, инаетот, кои не се мои, и надојде. Како плими и осеки. Башка и полна месечина е. Или беше?

Знаеш ли што знаеш да (на)правиш? Да ме повлечеш по ракавоt , да ми ја потегнеш внимателно , па да речеме нежно, раката, и да ми ја покажуваш месечината. Затоа сеуште верувам во тебе. Верувам дека е можна деа во сета брзина што ти се случува ќе се седнеш и ќе го прочиташ сето ова. И овде и у инбокс, овде ремикс, таму демо. Овде во собава, албумска верзија. Ова е мојата музика, без финти за на сцена…

Ако се потрошив некако тоа беше трошење на нуркање кое беше потрага по бисери кои раскажуваат. Од тоа е составен светот, тоа се неговите граници, ѕидови и порти: ова ништо ново, веќе е „народна пословица„ у секој народен прирачник. А знаеш за охридските бисери . Тоа е обично со состојбите на луѓето.Дали се притиснати и присилени тоа да го прават или го избираат, зависи од општиот… брзам сега да се припијам до тебе, целата горка, наспроти… ќе продолжам после…Надвор сега се* е позлатено. Ќе подзатворам. Ете, слушалките велат, уште еднаш подударност
on a clear day i can see forever that the underworld is my oyster.

Се плашам од блискоста која следи, ама и не се плашам. Ама изглеа се плашам, а не се плашам од блискоста која ќе изостане. Надвор е златно. Кога почнав беше темнеца. со сребрени рабови, од месечината. И седнав да ти пишувам за мојот предлог околу заедничкиот и самостоен физички живот кој не остава трошки после доручекот на масата.

Повторно снег . Ми се приближува така еден пенушав бран на малодушност, а не барам сламка да се фатам за неа, можда покасно, сега сум нешто мрзлива и си мислам… ако почнам како Х.Х.  да ги запишувам мислите што ми плутаат низ глава, у некој скриен ќош на мозочните реални премиси сигурно ќе најдам сламка што ја прават мојата егзистенција значајна и пуна со смисла.

Ама не сега, сега почна да паѓа снег, и нема ништо поубаво од тоа и од она кога си раат и те боли ***  за све…

Тенка е онаа линија
помеѓу
лузери
и
“успешни среќници“.

Никому не му е потаман.

* памтам една SMS од лани:
“… кога ме пољуби и си отиде, почна да паѓа снег.
седнав на клупата и почнав да плачам.
поминаа некои деца и ги слушнав како зборат:
види го, пе*ер !!! “

решив да ги посвојам твоите мисли-
после ќе се шетаме покрај вода-
ако ништо не говориме- тоа е ради знаеш-сите оброци денес ми се овошје-време исток-
времето е :
помини покрај мојот мозок, ќе те успорам
…

Реџо Баличот, коа си прочита како на пишано му изгледаат кажувањата, реши дека од амбицијата да стане Свети Реџо, у ствари сака да биде ко Тито: да има 10 тома книги за него. Реџо на крст на Водно, Реџо краде бензин од југа и голфови  (едино бољи голф од 2, е голф 1, идите на ауто нагазим, за повеќе инфо),  Реџо крка некоја таблета за воскресението Христово во К.П: Шутка и се џитка на рипит од втор спрат од кревет, Реџо служи АРМ 2001 летото… ма јачи е бре од Тито, можда не е бравар, али е и столар и аутомеханичар во едно, плус ми ја поправи бравата од соба, у пар потези…

… кога допирот е `се…

го вдишувам мирисот на полната месечина, претчувствувајќи ја пролетта по кожа како свила, како плишана мов… и се преродувам, почнувам да се осеќам другачија. почетокот секогаш по малку ме плаши, како мигот кога повторно го чувствувам твојот допир… и се прашувам, значи ли тоа дека треба да сум као, знаеш она – manta, manta, manta, sve mi se manta…

и стварно, кога палам цигара и кога молчиме,
{а сакам кога молчам со тебе},
скоро како да не дишам
{не, од молчење не се умира, ама од не-дишење – да}
и ко за беља ќе се сетам на она од Бернард Шо*, по ѓаволите…

Mоменти кога морам да ја оставам себеси можноста повторно да исчезнам, по којзнае кој пат, кога сама себе сум си доволна {ова не е вистина} и победнички да појдам во лов на ветрот за оние мои застанати ветерници, само за да се вратам. A и знаеш дека ги имам оние ноќи на пролет кога заспивам во љубичици, за да можам да ја преживеам зимата…
… Sad kad sam samo tvoj
Zbog nas se predaje zima
Proljece nosimo na dlanu…

не знам… кај мене понекогаш све мора да биде совршено неочекувано… можда затоа ми пашеш.

*U zivotu postoje dvije tragedije.
Jedna je kad izgubis ono sto
najvise zelis.
Druga je kad bas to dobijes.
Bernard Shaw

Еленор Рузвелт рекла:
“никој не може да те понижи без твоја согласност“
да, драга Еленор,
кога надежите ќе станат навика,
а очекувањата терет,
време е да ги фрлиме телефоните
и да излеземе на дождовите, доаѓаат, нешто како солзи
а јас ќе им се смеам, боса,
ќе ги вдишам облаците од тлото
до последен здив…
во мојте јастуци, двор, стомак, во мојте очи
се будат јин и јанг
да ме потсетат да верувам
дека `се е возможно само кога нештата
преминуваат од теорија во пракса.
затоа, неможам да направам
ништо повеќе од тоа
да го свртам космосот
да ја потера водата
на мојата воденица.

my life without me…

„космички длабочини во новото лице. светлини на крајот, фузија од енергии, игра на меѓупланетарни атоми. некаде во крајот на мастилово-пурпурните магнетни безвремени бремиња, доаѓа светлина. од истокот-источна!“

Мудра на санскрит значи затворање или печат.
Тоа е положба на прстите, дланките односно рацете што предизвикуваат вибраторно-енергетски процеси кај човекот.

Првата мудра уште носи назив мудра на Животната енергија опис: прстите на левата и десната дланка ги составуваме во скутот, односно во висина на стомакот, како да држиме мала топка. ефекти на делување: го појачува рамномерното конституирање на Животната енергија, (ки, чи…) во нашето физичко тело.

При изведба на оваа прва основна мудра треба да се има во предвид: >положбата – најдобар е лотосовиот став или крст-нозе, може и седејќи, но и додека гледате тв, додека патувате и др., кога ефектите би биле помали. времетраење – значајните ефекти се постигнуваат после 3 минути, а може да се практикува неограничено.

… обидете се и уживајте… : )
Zivot se moze zivjeti na dva nacina: kao da na svijetu nista nije cudno. Ili kao da je sve na svijetu cudno.
Albert Einstein

мене ми се седи дома.

по пижами да се акам, на топло. да гледам теве повремено, да читам таблоиди оналајн/вените на мАдона, дечкото на кејт мос, да и го следам секое пола кило што ќе го додаде, солзите на бекам… ноот!/да читам и да запишувам по маргините.

да, да. да читам и да запишувам по маргините. нова тетратка, ново пенкало нова тастатура, нови книги. стари книги, нови читања. да правам сендвичи кога е итно да ми готват од мерак.

секоја вечер ми се буди некоја голема разнежнетост кон моето тело: ќе успорам со пушење, со горко, кисело и луто, модро и зелено, модро и зелено. пензионерски прошетки по школски двор, по клупи. да успорам со луѓе, не дека ми е турбо. да го осетам, колку е силно.

само што дојде до тоа и тоа да треба да се заслужи. добро е кога наутро може да ти текне на што си се колнел, неколку часа пред да заспиеш…

I.
Денес астрономот кој го носи твоето име
на врвот од својот телескоп
откри комета-девица.

Јас барам име за моите телескопи
кои ќе ми ги крстат светлините во очите
во времето и просторот на нашите средби.

II.
Денес поет кој го испишува твоето име
по неговите 29 години
се појави со книга во рака.

Јас откривам исти наслови
за сите мои песни и тектонски потреси,
по патот што ти го бележиш со сопки и џамлии.

III.

Денес започнува вечноста,
јас исцртав план однапред за неа.

Се обложив со тие исти скинати копчиња
што ми ги остави,
дека додека го испишам твоето име
на 888 различни начини,
ти ќе ми се вратиш…
по уште 999 патеки.

* Ова не е извадок од квазипсихолшки прирачник, ниту инспиративни редови преземени од некоја книга за самопомош и реализација. Личи така, знам, но ова е обид за семантичко проширување на некои од мислите кои ме следат во животот. Исто така и некои работи што долго време сакам да си ги кажам сама себе, но ете, почесто сум пред монитор отколку пред огледало.

Животот е убав ваков каков што е, во овој миг. Не е во ред кога дозволуваме нашата постојана потреба од нови нешта да го загрози балансот на сегашниот миг.

Поедноставено, сè е сегашност. Минатото е сегашност што веќе се случила а иднината сегашност што ќе дојде. (Oва е многу честа и комерцијална поделба. Jас не ја сфаќав долго време барајќи некава мистична смисла и метафора, но всушност, нема што да се сфати, тоа е начинот на кој времето се одвива во човечкиот ум.)

Оној кој трага по промени ја ризикува моменталната хармонија. Оној кој не трага пак, ризикува со среќата во целиот живот. Вклучи се во текот на својот живот, создај го својот баланс. Најди ја среќата во себе и не сомневај се веќе во нејзината форма. (!!!)

Твојот пат е невидлив, иако е прецизно утврден. Не барај ги патоказите, така сигурно ќе скршнеш. Барај го спокојот во себе, тоа е единствено мерило за одредената патека.

Време е да се истуркаш од спиралната колевка и да развиеш ’рбет.

и неколку цитати за Мација, мојата  домашна, питома тигрица…

„Mаčkе pоstоjе како bi оpоvrglе dоgmu како је svе stvoreno da bi služilo čoveku.“
Paul Gray, umetnik

„Od svih Božjih stvorenja, samo se jedno ne može potčiniti i vezati na uzicu. To stvorenje je mačka. Kada bi se čovek mogao ukrstiti sa mačkom to bi njega unapredilo, ali bi unazadilo mačku.“
Mark Tven

“Primetio sam da ono što mačka najviše ceni kod čoveka nije njegova moć da joj obezbeđuje hranu, što uzima zdravo za gotovo – već njegovu sposobnost da je zabavi.“
Geoffrey Household, savremeni pisac

И Среќно во Новата Лунарна, и баш тиграста
(klik, klik…)

Фала на вниманието.  : )

Заразни ми се некои твои мисли, ама успевам да излезам од кругот – ретро емоциии.
… плимата се насели под мојот кров, под мојте стапала, во гласовите на cd-aта…
(време е да купам карта…)
Се случи одеднаш, иако најавен во еден сон, но не ги разбрав симболите, ни стапките за следење. У ствари, у задње време има се повеќе нешта кои не ги разбирам…
… или превише ја провоцирам стварноста.
Младиот месец ми остави трага овојпат.
Моето име е Луна, пишувај ми на меѓугалактичка адреса… вакуумот на љубовта знае да отиде предалеку понекад (не смееме да мислиме на тоа).
Води ме у крајности, ти знаеш подобро од мене… изненади ме! Јас сум некад само еден патник низ времето.
Ако идам доволно долго на запад, ќе стигнам на исток.
Може ли да се случи нешто без да се случи ништо?

Безначајности не постојат кај нас.
Uzalud me budis u pola 6.

Nema nigde nikog i nemamo kud.

Od onoga sto vidim mi ponestaje dah.

Ostaje da ostanemo gde smo sad.

Reci mi, kenozoik nije za tebe…

(i onda ide 3, 2, 1 – akcija!)

… а ние и натаму си делиме портокали;
Витамин C сепак e неопходен… : )

Како да бев една од оние митски љубовници кои биле претворени во сончогледи… кога го сликав Сонцето, летоска тоа. А дуњите* … тие `сеуште ми стојат како украс на полиците и шират фин мирис –  златното овошје на љубовта, помалку заборавено. Значи… вака некако:

osam decilitra crnog vina (teran),
300 grama dunja,
100 grama šećera,
jedna žlica maslinovog ulja
i papra na vrhu noža
stavite u zemljanu zdjelu, izmiješajte, uronite žlicu i prepečen kruh i poslužite s osmjehom.
Kako bi rekla naša Grace – lipo zadaju dunje na armanu. Ipak, iskušate li pokoji ovotjedni pripravak vjerujemo da će vas osim mirisa iznenaditi i punoća okusa ove tako često opjevane voćke.

(да… Ти си она што сликаш… )

а пред неколку ноќи ми кажа,

“…ама ти многу го сакаш сонцето…“

* Dunja, u grčkoj mitologiji simbol ljubavi, sreće i plodnosti, i danas plijeni pažnju.

…оставам да боли…
Ноќта ме најде стуткана на прозор, ведра, ѕвездана, проткаена со последните мириси на ружите, оние црвени како крв. Од врвот на месецот се ширеше Млечниот пат кон бесконечноста. Постоев во тоа покриена со болка и шише црно вино. И онаа бела свеќа за да ги избрка далеку злите духови, си зборував сама. Во тоа глуво доба кога `се се чини возможно, вриштев длабоко во себе, вриштев како за`рѓани стрелки на ветрокоз. Ме разори звукот на хеликоптерот… По многу време се вратив по неа, по онаа напуштена прашлива дрвена кутија со амајлии, руни, темјан, свеќи, кристали… со иконата на Св. Ѓорѓија. Прејако мириса на изгубена надеж. Во овој одамна заборавен ритуал нема ништо драматично, нема чуда, само детски трик да се растера тагата, мракот. Болката, у бестрага!
А можда и сакавме да бидеме пустолови. Да одиме кон сонцето со само еден куфер, да немаме поима каде ќе се разбудиме утре. Враќањето во градот во кој некогаш живеевме е како враќање кај стар пријател. Тамо кај што се подносливи сите оние игри без граници и сите оние мигови на страв. Страв од губиток, страв од минливост. Далеку некаде од сите погледи каде што се испива горкиот еликсир на животот.
♥

Денес усните ми се црвени – сакам да бидам Дилајла со својата самсонска коса, да ја скратам во неправилни интервали на смеата и да станам дел од некој друг космос, мада знам: тоа нема везе со косата,
па сепак, самиот ќе се заробиш… а јас:
се заљубувам секој ден во милион зборчиња…
се заљубувам во емоциите од пред неколку ноќи, кога врнеше со боја налик на циклама дожд…
се заљубував кога лежевме и ги гледавме ѕвездите низ плафонот од мојот стан…
која е иначе користа од заљубување, ако не направи од мене Пепелашка…
која корист од размислување, ако нема делување.
ете, јас ќе се однесам у Лисабон и ќе го замолам Вим Вендерс да ми раскажува за Крајот на Светот…

… а сега брзам…
Ran, Lola, ran!