Lotosova gradina

Еленор Рузвелт рекла:
“никој не може да те понижи без твоја согласност“
да, драга Еленор,
кога надежите ќе станат навика,
а очекувањата терет,
време е да ги фрлиме телефоните
и да излеземе на дождовите, доаѓаат, нешто како солзи
а јас ќе им се смеам, боса,
ќе ги вдишам облаците од тлото
до последен здив…
во мојте јастуци, двор, стомак, во мојте очи
се будат јин и јанг
да ме потсетат да верувам
дека `се е возможно само кога нештата
преминуваат од теорија во пракса.
затоа, неможам да направам
ништо повеќе од тоа
да го свртам космосот
да ја потера водата
на мојата воденица.

my life without me…

„космички длабочини во новото лице. светлини на крајот, фузија од енергии, игра на меѓупланетарни атоми. некаде во крајот на мастилово-пурпурните магнетни безвремени бремиња, доаѓа светлина. од истокот-источна!“

Мудра на санскрит значи затворање или печат.
Тоа е положба на прстите, дланките односно рацете што предизвикуваат вибраторно-енергетски процеси кај човекот.

Првата мудра уште носи назив мудра на Животната енергија опис: прстите на левата и десната дланка ги составуваме во скутот, односно во висина на стомакот, како да држиме мала топка. ефекти на делување: го појачува рамномерното конституирање на Животната енергија, (ки, чи…) во нашето физичко тело.

При изведба на оваа прва основна мудра треба да се има во предвид: >положбата – најдобар е лотосовиот став или крст-нозе, може и седејќи, но и додека гледате тв, додека патувате и др., кога ефектите би биле помали. времетраење – значајните ефекти се постигнуваат после 3 минути, а може да се практикува неограничено.

… обидете се и уживајте… : )
Zivot se moze zivjeti na dva nacina: kao da na svijetu nista nije cudno. Ili kao da je sve na svijetu cudno.
Albert Einstein

… кога допирот е `се…

го вдишувам мирисот на полната месечина, претчувствувајќи ја пролетта по кожа како свила, како плишана мов… и се преродувам, почнувам да се осеќам другачија. почетокот секогаш по малку ме плаши, како мигот кога повторно го чувствувам твојот допир… и се прашувам, значи ли тоа дека треба да сум као, знаеш она – manta, manta, manta, sve mi se manta…

и стварно, кога палам цигара и кога молчиме,
{а сакам кога молчам со тебе},
скоро како да не дишам
{не, од молчење не се умира, ама од не-дишење – да}
и ко за беља ќе се сетам на она од Бернард Шо*, по ѓаволите…

Mоменти кога морам да ја оставам себеси можноста повторно да исчезнам, по којзнае кој пат, кога сама себе сум си доволна {ова не е вистина} и победнички да појдам во лов на ветрот за оние мои застанати ветерници, само за да се вратам. A и знаеш дека ги имам оние ноќи на пролет кога заспивам во љубичици, за да можам да ја преживеам зимата…
… Sad kad sam samo tvoj
Zbog nas se predaje zima
Proljece nosimo na dlanu…

не знам… кај мене понекогаш све мора да биде совршено неочекувано… можда затоа ми пашеш.

*U zivotu postoje dvije tragedije.
Jedna je kad izgubis ono sto
najvise zelis.
Druga je kad bas to dobijes.
Bernard Shaw

Реџо Баличот, коа си прочита како на пишано му изгледаат кажувањата, реши дека од амбицијата да стане Свети Реџо, у ствари сака да биде ко Тито: да има 10 тома книги за него. Реџо на крст на Водно, Реџо краде бензин од југа и голфови  (едино бољи голф од 2, е голф 1, идите на ауто нагазим, за повеќе инфо),  Реџо крка некоја таблета за воскресението Христово во К.П: Шутка и се џитка на рипит од втор спрат од кревет, Реџо служи АРМ 2001 летото… ма јачи е бре од Тито, можда не е бравар, али е и столар и аутомеханичар во едно, плус ми ја поправи бравата од соба, у пар потези…

Повторно снег . Ми се приближува така еден пенушав бран на малодушност, а не барам сламка да се фатам за неа, можда покасно, сега сум нешто мрзлива и си мислам… ако почнам како Х.Х.  да ги запишувам мислите што ми плутаат низ глава, у некој скриен ќош на мозочните реални премиси сигурно ќе најдам сламка што ја прават мојата егзистенција значајна и пуна со смисла.

Ама не сега, сега почна да паѓа снег, и нема ништо поубаво од тоа и од она кога си раат и те боли ***  за све…

Тенка е онаа линија
помеѓу
лузери
и
“успешни среќници“.

Никому не му е потаман.

* памтам една SMS од лани:
“… кога ме пољуби и си отиде, почна да паѓа снег.
седнав на клупата и почнав да плачам.
поминаа некои деца и ги слушнав како зборат:
види го, пе*ер !!! “

решив да ги посвојам твоите мисли-
после ќе се шетаме покрај вода-
ако ништо не говориме- тоа е ради знаеш-сите оброци денес ми се овошје-време исток-
времето е :
помини покрај мојот мозок, ќе те успорам
…

Смртта на писмата ја забележа Вирџинија Вулф околу почетокот на минатиот век, чии деца сме. Малку се колебав околу она „чии деца сме„: би ја отфрлила лесно и со драго срце, од повеќе од само неколку причини. Стилистички е речиси неподнослива, а стилот во некои други јазични па и концептуални сфери е пресуден во однос на вредноста. Има и друга инстант опција: „чиј производ сме„. Производи сме, колку и да се опираме на таа одредба. Некои од нас во поголема, некои во помала мера…

Веројатно ќе се се смеам гласно, со груб до вулгарност звук додека го препрочитувам текстот на Вулф наспроти белешките од моето сеќавање, додека го препрочитувам текстот, тоа ако го најдам. Ја читав неодамна, зимово, додека барав автореферентни текстови на жени писателки. во европа, западна, централна, накај северна, од МКД гледна точка (ова околу компасот, за мене мов е за галење, а и за откинување од лебот) , жените што се занимавале со пишување, или ведрана рудан што би рекла : пискарала, па и писателки, се движат од калугерки – некогаш(светици сега, некои од нив), домаќинки – сега (претежно книги за деца, но светлосни години далеку од нешто што би личело на Луис Керол, ова откако ги систематизирале сите рецепти и адресарот, па повторно Змејот Досада ќе почне да ги голица со црвен чадор па брзаат со списоците за на пазар). Азијките куртизани. Ќе го изоставам коментарот за оние ликови, често девојчици кои пишуваат за своите е*ачини додека содржината Луи/Витоните ќе се разлее покрај креветот. Ова ти го пишувам колку и да не ти е интересно и исто толку непровокативно за читање како што би биле оние гореспоменати списоци за на пазар, го пишувам како експеримент, обид да се разбуди од клиничка смрт , дијагнозата одредена од Вирџинија Вулф, а тоа го правеше со значајна доза на меланхолија, ако добро се сеќавам, а не се сеќавам.

A тешко ми е бидејќи постојано ме вшмукува во себе интензивниов вртлог кој се движи помеѓу краниумот и градите, па ми се склопуваат очите. Ама во грч. Ќе има многу грчеви во ова писмо.

Поигрувањата се скромни: симболични и магични, и скромни дури и на лично ниво. Заборавив да ти кажам дека без самракот испаруваат, ги снемува, како витамин Д, како они деликатни хранливи состојки. Да речеме што се во млекото. Стаклена флаша млеко на дневна светлина, во близина на кујнскиот прозорец, и – аш! Како и да се движам, што и да правам тоа е река , јас сум река, а тие лешкарат, лезетарат, по хаосот како овој сега во мојата соба. Откако дојде ти и хаосот се повлече, а вечерва, со самоволието, инаетот, кои не се мои, и надојде. Како плими и осеки. Башка и полна месечина е. Или беше?

Знаеш ли што знаеш да (на)правиш? Да ме повлечеш по ракавоt , да ми ја потегнеш внимателно , па да речеме нежно, раката, и да ми ја покажуваш месечината. Затоа сеуште верувам во тебе. Верувам дека е можна деа во сета брзина што ти се случува ќе се седнеш и ќе го прочиташ сето ова. И овде и у инбокс, овде ремикс, таму демо. Овде во собава, албумска верзија. Ова е мојата музика, без финти за на сцена…

Ако се потрошив некако тоа беше трошење на нуркање кое беше потрага по бисери кои раскажуваат. Од тоа е составен светот, тоа се неговите граници, ѕидови и порти: ова ништо ново, веќе е „народна пословица„ у секој народен прирачник. А знаеш за охридските бисери . Тоа е обично со состојбите на луѓето.Дали се притиснати и присилени тоа да го прават или го избираат, зависи од општиот… брзам сега да се припијам до тебе, целата горка, наспроти… ќе продолжам после…Надвор сега се* е позлатено. Ќе подзатворам. Ете, слушалките велат, уште еднаш подударност
on a clear day i can see forever that the underworld is my oyster.

Се плашам од блискоста која следи, ама и не се плашам. Ама изглеа се плашам, а не се плашам од блискоста која ќе изостане. Надвор е златно. Кога почнав беше темнеца. со сребрени рабови, од месечината. И седнав да ти пишувам за мојот предлог околу заедничкиот и самостоен физички живот кој не остава трошки после доручекот на масата.

понекогаш ме оплеменува самотијата кога те нема на мојот кауч. тогаш мотам една со оној жолт, дамаскин тутун во сина хартија и ги собирам оние слатки зборови и допири како хербариум со ретки билки, за некои немирни времиња, оние, кога не е доволно тропкање во тибетанските лончиња за терање на лошите духови и кога мислам дека со моето сочуство можам да го сменам светот. тогаш второто на што помислувам е: ј*бало ме сочуство и крива идеологија, кога и онака светот почива на оксиморони и сувишности кои треба да се истераат… но сега е пролет па можам да го оставам прозорот цела ноќ отворен, и онака никогаш не сум сигурна дали сум пуштила доволно кислород внатре.

сакам со боси стапала и мокра коса да ти раскажам уште една приказна пред да приметиме дека се разденило, иако е утре работен ден.

понекогаш имам чувство дека само ти знаеш да ме направиш брилијантна – и расплакана и насмеана и мокра од дожд…

…под сонцето

Фино што ме потсети ноќва на она кога ми збореше за Кундера, кој успут кажал:
јer „nikoga još ne zatvaraju zbog mišljenja“,
a
„značaj Praške jeseni mogao bi u konačnici
biti veći od značaja Praškog proljeća“.

… и кој бескрајно многу дувал и бескрајно врските му пропаѓале затоа што не бил сфатен… и кога ми збореше за свемирот на нашите мммм желби уз држење за раце… и љубење… скриени по селските патчиња покрај автопатот… и се присетив кога со раширени раце викаше “јас сум патник на светот“… хе… дека ќе имаш следбеници кои ќе станат патници на светот со кои ќе се среќаваме успут по патиштата…

а ако тоа не ни успее ќе одиме у Индија, па успут и кај оној Саи Баба да не излечи од вакви мисли…

… па можда и ќе се просветлиме … успут…
додека пиевме многу, многу пиво…
…баш фино што ме потсети …

»Veliki duše, pomozi mi
da nikoga ne sudim,
dok nisam
mjesec dana hodao
u njegovim mokasinama…«

(Iz Indijanske molitve )

… си беше еден комшија од соседното маало и имаше просечно убава кола… за него најубава на Свет! над неа вишно во метри кон Небото се горопадеше млада неколку годишна Јасика… радосно трепереше со среброто од мешиња на тукушто пркнатите лисја, шмекерски додворувајќи му се на пролетното Сонце. Со пила ја пресече комшијата Јасиката во мугрите на денот од Дрвото… му ја росела колата со сокови на Животот.

… а, прекрасната Јасика сеуште молкум беживотно лежи на само чекор од своето вито стебло и во своите последни мигови на зелено и сребро, грчевито суштествено му пркоси на крајот, прашувајќи се каде ли погреши и со што некого навреди… драго ми е што во допир со неа, сите ние драги мои, наново и наново го гледаме ликот на ближниот свој, кој како да паднал од друга планета и не вознемирува со конкретната вистина, дека ѓубрето е пред нашите порти… можеби засекогаш…

знаеш, имаме два сериозни проблеми у македонското политичкото миље:
1. недостаток на (модерна) левица
и
2. десница која националните вредности ги дефинира во конфронтација со европеизација односно модернизација воопшто

онака само…
ради политичка коректност.

Nije lopov onaj ko pljačka banke,nego onaj ko ih osniva
by Berthold Brecht    …klikni me slobodno…

Денес сакам да ги гушнам сите што ги сакам и да ја измерам должината на нивните насмевки, да ги поведам со себе и да се растопам…
во еднаквост со пролетта…

Денес срцето ми се вика Махатма и
и Денес, само денес сум владетелка на Планетите… А сега одам да го направам Сонцето пожолто,
да ги измијам генетски-не-модифицираните Јагоди
и да ја дувнам мојата роденденска свеќичка.

… а и време е да пребројам колку космички кругови имам направено…

можда ќе докажам дека све се врти,
а ништо не се повторува.

да лутам
бесцелно
по трамваите
низ градот,
да седнам
на некој
плоштад
пред некоја
црква
и да слушам
музика.
да слушам
и гледам.
да сликам,
да се смеам
на глас,
да се
осеќам
несташно.
да изгледам
многу
веројатно
современо
боемски…
и да ти се препуштам… гледај ме, знам дека сакаш… како што ме гледа сонцето преку работ од прозорот  додека  му се кријам во самракот со кесичка бомбони… Возбудливо… како само знаеш да бидеш слаткоречив, ко да сум јунакиња од  “1001 ноќ“  -  тоа е само процедура - на фин начин ме спојуваш со моето супер-его… ама ја знам  за све тоа,
ја сањам унапред.

… сивото исчезнува помеѓу оние силни прегратки

и тихиот крик на оргазмот…

Го дополнив делот од мојата празнина со мирисот на зелените алги… потсетуваат на некои невини лета, кога сеуште дишев со неразвиени гради:

На патувањето низ една мала македонска савана го откривав движењето на ѕвездите и бев спасителка на гуштерите, од сама себе… (ѕвездените цртежите ќе останат во песокот заедно со стапот, до првиот дожд).

После тоа патување газењето во мочуриштето беше сосема логично за мојте боси нозе. И баш е добро што у меѓувреме откривме дека:
важно е да има радио. и важно е да се смееме… заразно.
па добро, мене ми е важно и јогурт да има.

И дека уопште не е важно
тоа што плевелот на очекувањата
никогаш нема да можеме да го откорнеме.

Uličice, vijugave, zbrkane, snop gušteričinih repova, sve imaju isti, dijabolični, smjer:
more, uvijek more na kraju svih putova, u oknu svih prozora.

V.A. de la Roasa, Godina suše

можам ли да те памтам
и кога ќе те заборавам некаде длабоко у себе,
како рефлекс можда
или боја на очи?
дали си ставрно тамо негде
длабоко у мене,
како траг или
како

носталгија

(можда некад ќе посакам да знам, )
можда некад,
сега не.

допирите што ги собирав пред неколку полни месечини си ги сокрив под прагот. таму никој нема да ми ги украде.

и неколку од нив, заедно со слатката смеа ги фотокопирав за да можам да ги носам со себе. наместо компас.

ми треба само  добар разглас за да го чуеш моето шепотење преку два-три меридијани. и малку фантазија. така меѓу нас нема да застане ништо освен тенката опна на сетилата за допир.
денес ми требаше само двапати: да ми купиш цигари и да ми ги стоплиш стапалата.

…kad bi svi ljudi malo više razmišljali,

uvjerili bi se da život ne zaslužuje da o njemu
suviše mnogo brinemo…
Ljermontov

тука сум,

кратка
долга
длабока
плитка
минлива
вечна

во здив , целата,

лето сум…

„Are you such a dreamer ? „

Fuck, YES!

ги пуштам ролетните, пуштам радио
ја пуштам и твојата љубов низ мојте вени
а срцето ми чука со 71 mhz...
сите ствари понатаму - ги знаеш.
ќе ти подарам по некој far away здив од првите топли ноќи
од некои мои далечни светови,
ништо секојдневно.

кој вика дека принцевите не паѓаат од небо?!

мојот следен потег:
дамин гамбит.

(а Реџо Баличот ми вика на скајп

e како бе источна,  другар,  а љубов низ вени???

и дај објасни пикантерии кој што како )

http://www.uljenaplatnu.com/details.php?image_id=152

И тогаш се вратив – ти остана.
Ништо не сакам. Имам све. Небо, големото мочуриште под него и куќен број. Тука сум фино скриена од луѓето исполнети со својте неисполнети соништа. Тука можам повторно да станам целовита,  менувајќи ги сите изрази на лицето, без глазура,  пред луѓето кои несакаат да ги напуштат својте `удобни` животи…
А ти  можеш да влезеш и без најава у мојот пејсаж. Само тука у ствари можам лесно да ти објаснам дека сите наши слабости се скриени во другите луѓе. И не само тоа: овде можам да бида топла и мокра и како од мајка родена, цело време…
…овде нема плафони.

Plastick bags and magazines,
silly faces, fucked up dreams

пс. земи некоја ракија. пелинковац.

Повторно ти успеа да го скроиш моето емоционално тело како украсна хартија само затоа што си силен и можеш да ме чуваш од пролетни грмотевици, счучурена на мојот сплав од соништа.
и сосема е можно пак да имам 17,  зошто ни сама незнам како се губам во прашумата на чувствата додека се преправам дека сум девојка која не плаче на глупости
и која знаеш како да ја насмееш со приказната за Енглезите кои не знаат ни од која страна на улицата се вози…

„I sad sam dobro, bez imalo straha, tek
sad kad gubim tlo pod nogama.“

веројатно на несреќа на оној/онаа со ставот – посебно што не ги дели интересите на  повеќето древни Спартанци. Оди вака некако:

Некојси и нечиј антички крал имал намера да ја нападне Спарта, и се заканил со зборовите:

Ако победам во оваа војна, засекогаш ќе бидете робови!!!

Тие одговориле: 
- Ако.

*се убедувам, изгледа и тешам. дека станува збора за стратегија.*

Да не беше девојката, која, за многу, а всушност  за најголем дел од луѓето e изгубен случај (но, краткиот излез од рихаб, и* го покажа лицето некако сосема ново, тажно и чистo). Read the rest of this entry »