Изгубениот рај
Posted by istocna on dek 22, 2009
Мигови кога времето пука како зрела лубеница, а мислите се прелеваат во некои нови светови без имиња… светови кои тихо ги потопивме во нас. Се сублимираме на допир… (еден ден кога ќе се сретнеме нема да знеаме од нас двајца кој е кој)… тогаш можам да ги исфрлам од умот сите ствари, секоја мисла… за морињата… за дождот… причините… за сликите од детството… тогаш можам `се да поедноставам.
некогаш светот заличува на изгубениот рај…
Нашиот град го голтнаа автомобилите, станувам клаустофобична, крадам кислород, но дишам во твојте раце за сите денови кога ме голта секојдневието… црно-бели денови.
… а ние во боја… (уствари тотално шарено).
И го држам здивот врз влажните усни `се до црвената линија, до следното чисто вдишување на нашата приказна. Саквме да бидеме… а не ни знаевме. (факинг романтично). Останува само да го соберам времето во дланките и да го развлечам по патиштата што не чекаат. И допирот е допир (е) допир сме ние, си ти, сум јас… (додека молчевме).
… есенцијата на разбирањето е кога со
некого молчиш и разговараш повеќе
отколку кога разговараш со зборови…
