Lotosova gradina

ги има тие места, толку посебно драги за мене. ако ме прашаш кои се и каде, веројатно муабетот би го затворила у мириси, а потоа би запалила една цигара.

***еш, се дешава да ти пријдат преблизу, и од време на време да им успее да ја донесат аромата, иако тоа не е правило. не е ни исклучок. можеби е сон. но тогаш, зашто се будиш? потценета е љубовта. потценети се битните детали. тоа е ко влага – никој не приметува. порадо би ние околу мејкапот и сл. накити.

нема мир во целава приказна. нема заобиколен пат… тоа се јасни работи. човечки. неумерени.

ако се потрудам да опишам една таква состојба, би рекла дека е тоа близу до мирисот на дожд во воздухот. и мирисот на пржена риба. го имам овој проблем со, ајде да го наречеме, полна кафеана. полна, но не со луѓе или музика. или чаши и отпушоци, иако умеат да ме префрлат до поентата. би можела вака со часови, нема да биде изгубено време, зашто немам што да потрошам. никој не троши, тоа е само метафора. не е ниту изговор, мислам дека не е ниту пропуштена шанса; да речеме дека е финале. финиш. цел. кога си добил нечија наклонетост. кога флертот се исплатил до последното пени.

Го сакам Јануар, иако неговата кристална јаснотија многу лесно дава ветувања што често ги заборава…

Среќна Нова 2010!