8-ма, хе.
Posted by istocna on fev 5, 2010
… кога допирот е `се…
го вдишувам мирисот на полната месечина, претчувствувајќи ја пролетта по кожа како свила, како плишана мов… и се преродувам, почнувам да се осеќам другачија. почетокот секогаш по малку ме плаши, како мигот кога повторно го чувствувам твојот допир… и се прашувам, значи ли тоа дека треба да сум као, знаеш она – manta, manta, manta, sve mi se manta…
и стварно, кога палам цигара и кога молчиме,
{а сакам кога молчам со тебе},
скоро како да не дишам
{не, од молчење не се умира, ама од не-дишење – да}
и ко за беља ќе се сетам на она од Бернард Шо*, по ѓаволите…
Mоменти кога морам да ја оставам себеси можноста повторно да исчезнам, по којзнае кој пат, кога сама себе сум си доволна {ова не е вистина} и победнички да појдам во лов на ветрот за оние мои застанати ветерници, само за да се вратам. A и знаеш дека ги имам оние ноќи на пролет кога заспивам во љубичици, за да можам да ја преживеам зимата…
… Sad kad sam samo tvoj
Zbog nas se predaje zima
Proljece nosimo na dlanu…
не знам… кај мене понекогаш све мора да биде совршено неочекувано… можда затоа ми пашеш.
*U zivotu postoje dvije tragedije.
Jedna je kad izgubis ono sto
najvise zelis.
Druga je kad bas to dobijes.
Bernard Shaw
