Lotosova gradina

Фино што ме потсети ноќва на она кога ми збореше за Кундера, кој успут кажал:
јer “nikoga još ne zatvaraju zbog mišljenja”,
a
“značaj Praške jeseni mogao bi u konačnici
biti veći od značaja Praškog proljeća”.

… и кој бескрајно многу дувал и бескрајно врските му пропаѓале затоа што не бил сфатен… и кога ми збореше за свемирот на нашите мммм желби уз држење за раце… и љубење… скриени по селските патчиња покрај автопатот… и се присетив кога со раширени раце викаше “јас сум патник на светот“… хе… дека ќе имаш следбеници кои ќе станат патници на светот со кои ќе се среќаваме успут по патиштата…

а ако тоа не ни успее ќе одиме у Индија, па успут и кај оној Саи Баба да не излечи од вакви мисли…

… па можда и ќе се просветлиме … успут…
додека пиевме многу, многу пиво…
…баш фино што ме потсети …

»Veliki duše, pomozi mi
da nikoga ne sudim,
dok nisam
mjesec dana hodao
u njegovim mokasinama…«

(Iz Indijanske molitve )