Lotosova gradina

…сосема е Ок е ако избереш друштвено прифатлив (?!) модел на понашање, стани и неподносливо примерен, збори у фрази колку сакаш и заработувај пари. Ама, роботе, сочувај и некоја искрена псовка за мојте уши, колку да знам дека не го убиле човекот у тебе. Read the rest of this entry »

jurak OT petrof

мојот омилен поет, Ч. Буковски на Балканите, ме утеши, онака, дека не залудно ги типкам мојте емоции по тастатурата…

Источна, решив да навратам. фино зрееш дете, ти го давам тоа. и ова подолу – некаде помеѓу – има некои моменти атипично женствени. знам, је*** муабети со родова конотација, па ипак. види, не е дека деновиве на човек би можело да му успее да претера, едноставно не постои екстрем. некако се’ убивме, на фин начин, се’ превртивме, али јебеш, можда и излезе која перспектива. еве, тебе ти успева, па и мене понекогаш кога ги читам коментарите. не е дека некому сеуште му дошло до литература, али тоа је и трикот. ваљда.

да, и јас мавам 2-3 чаши… не секогаш море, иако понекогаш ми успева да видам и брег. замисли.

пишувам нов расказ, слатка приказна за лудите згради и светлата во окото на ноќта… на шега. пишувам турбо, по 3-4 реченици дневно, кога ми иде рука доаѓам и до шестата.
аристократска работа.

фала ти, Петроф, а пропо:

регулар… или &

Потсетуваш на ливадите покрај градот во кој сакам да живеам.  Исток,  е ебено предалеку, а во него сум само мисла, слика, опиплива како магла. (Дамаск…)

Но, каде и да одам, сегде доаѓаш. Онаа војска собрани допири наутро ги претворам во насмевки, па ги расфрлам на сите страни… после плачам…

Тогаш мирисам на исчекување. И сосема е логично да го промислам чекањето… пијам 2-3 чаши море…

да лутам
бесцелно
по трамваите
низ градот,
да седнам
на некој
плоштад
пред некоја
црква
и да слушам
музика.
да слушам
и гледам.
да сликам,
да се смеам
на глас,
да се
осеќам
несташно.
да изгледам
многу
веројатно
современо
боемски…
и да ти се препуштам… гледај ме, знам дека сакаш… како што ме гледа сонцето преку работ од прозорот  додека  му се кријам во самракот со кесичка бомбони… Возбудливо… како само знаеш да бидеш слаткоречив, ко да сум јунакиња од  “1001 ноќ“  -  тоа е само процедура - на фин начин ме спојуваш со моето супер-его… ама ја знам  за све тоа,
ја сањам унапред.

… сивото исчезнува помеѓу оние силни прегратки

и тихиот крик на оргазмот…

Го дополнив делот од мојата празнина со мирисот на зелените алги… потсетуваат на некои невини лета, кога сеуште дишев со неразвиени гради:

На патувањето низ една мала македонска савана го откривав движењето на ѕвездите и бев спасителка на гуштерите, од сама себе… (ѕвездените цртежите ќе останат во песокот заедно со стапот, до првиот дожд).

После тоа патување газењето во мочуриштето беше сосема логично за мојте боси нозе. И баш е добро што у меѓувреме откривме дека:
важно е да има радио. и важно е да се смееме… заразно.
па добро, мене ми е важно и јогурт да има.

И дека уопште не е важно
тоа што плевелот на очекувањата
никогаш нема да можеме да го откорнеме.

Uličice, vijugave, zbrkane, snop gušteričinih repova, sve imaju isti, dijabolični, smjer:
more, uvijek more na kraju svih putova, u oknu svih prozora.

V.A. de la Roasa, Godina suše

можам ли да те памтам
и кога ќе те заборавам некаде длабоко у себе,
како рефлекс можда
или боја на очи?
дали си ставрно тамо негде
длабоко у мене,
како траг или
како

носталгија

(можда некад ќе посакам да знам, )
можда некад,
сега не.

тука сум,

кратка
долга
длабока
плитка
минлива
вечна

во здив , целата,

лето сум…

“Are you such a dreamer ? “

Fuck, YES!

ги пуштам ролетните,   пуштам радио
ја пуштам и твојата љубов низ мојте  вени
а срцето ми чука со 71 mhz...
сите ствари понатаму - ги знаеш.
ќе ти подарам по некој far away здив од првите топли  ноќи
од некои мои далечни светови,
ништо секојдневно.

кој вика дека принцевите не  паѓаат од небо?!

мојот следен потег:
дамин гамбит.

(а Реџо Баличот ми вика на скајп

e како бе источна,  другар,  а љубов низ вени???

и дај објасни пикантерии кој што како )

http://www.uljenaplatnu.com/details.php?image_id=152

И тогаш се вратив – ти остана.
Ништо не сакам. Имам све. Небо, големото мочуриште под него и куќен број. Тука сум фино скриена од луѓето исполнети со својте неисполнети соништа. Тука можам повторно да станам целовита,  менувајќи ги сите изрази на лицето, без глазура,  пред луѓето кои несакаат да ги напуштат својте `удобни` животи…
А ти  можеш да влезеш и без најава у мојот пејсаж. Само тука у ствари можам лесно да ти објаснам дека сите наши слабости се скриени во другите луѓе. И не само тоа: овде можам да бида топла и мокра и како од мајка родена, цело време…
…овде нема плафони.

Plastick bags and magazines,
silly faces, fucked up dreams

пс. земи некоја ракија. пелинковац.

Повторно ти успеа да го скроиш моето емоционално тело како украсна хартија само затоа што си силен и можеш да ме чуваш од пролетни грмотевици, счучурена на мојот сплав од соништа.
и сосема е можно пак да имам 17,  зошто ни сама незнам како се губам во прашумата на чувствата додека се преправам дека сум девојка која не плаче на глупости
и која знаеш како да ја насмееш со приказната за Енглезите кои не знаат ни од која страна на улицата се вози…

“I sad sam dobro, bez imalo straha, tek
sad kad gubim tlo pod nogama.”

веројатно на несреќа на оној/онаа со ставот – посебно што не ги дели интересите на  повеќето древни Спартанци. Оди вака некако:

Некојси и нечиј антички крал имал намера да ја нападне Спарта, и се заканил со зборовите:

Ако победам во оваа војна, засекогаш ќе бидете робови!!!

Тие одговориле: 
- Ако.

*се убедувам, изгледа и тешам. дека станува збора за стратегија.*