понекогаш се прашувам, одиме ли по стапките на судбините, или чекориме како за прв пат да живееме… многу мисли, многу патишта, а само малку изодени до крајот на мислата, понекогаш се прашувам колку често раскрсниците низ животот се видливиот дел од лавиринтот и колку ти – колку јас ги живееме  животот твој – животот мој [...]

со светлечка, морзеова азбука ми пишуваат  светулките дека ко семенце глуво закопана во денот, друшка нивна останала и дека сал прашинка на прагот од утрото ќе биде.. – Вдиши ја, ме молеа тие, кога се прашував што ли се случи пред, ангелот мој ко еден од  двата гласа од грло да ми се оддели и [...]

што ли е тоа што животот на поетот ко врв од игла го усвитува и кој ли со неа ми ги гори зениците – ко славеј в сарај да пеам – ден и ноќ да не знам, кој ли тоа меѓу две изгор гори портата на вселената, оптегнатa на звук од труба, ја отвара, а [...]

  Стоиш меѓу капките дожд што лебдат околу тебе како сите неизречени зборови мои со кои те љубам повеќе од љубовните пораки, коишто тивко минуваат низ сите жици и сателити и светот го држат како и јас тебе в прегратка нежна… Те гледам низ капките дожд, а секоја од нив – сеќавање со сеќавање, сон со [...]

Требаше вртeшката да заспие, да ја вртам со годовите и на врвот од утрото прво, годот на денот со вечноста да ме погледне,   а дете бев   и кога од безброј мисли камшикувана го врти вртeшката животот мој и спие, а зеницата на смртта и пред тебе и зад мене, пред очите и зад [...]

застана  ли сенка пред  вратата  покајница што по телово ми чука со мермерна  несоница, ил сон беше кога со стравот ти зборува дека се поминува… убавина ли си што в здивот ми застанува, а воздишката моја очекува в пареа топла да те видам – ти невидлива, писмо ли си што само од себе се издишува, [...]

долго чекам во собата на молчеливата чешма… како солза од карпата среде тишината на слепилото- капе само… молчи сал, ми рекоа кога прагот нејзин го минав… молчи, зашто ни среде шепотот, водата нема да дојде- со молитва без јазик, без грло, без гласни жици, без здив и воздишка, моли се безгласно- на прагот од водата, [...]

пред олтарот во една црквичка мала, гледав мајка и ќерка пред столбовите застанати – едниот опточен од ливчиња златни, другиот варосан и прост како во селска куќа, и одеднаш видов чудо – метална паричка, девојчето стави на столбот и таа застана како привлечена од магнет, а мајката, паричка по паричка упорно ставаше, но една по [...]

со светлината и прелагата од рајот созреано јаболко ти ми подаде в дланка од земјата невкусено- краток патот од устата змиска до усните наши беше, а долго патувањето на отровот со осамата што ко пес верен, раката ненадејно ми ја касна…   утрото тивко ѕвони во камбаните…   едно сонце невидливо ми вели дека најтешка [...]

Кога здивот и воздишката ко јазол в грло ми се врзуваат, зар можев в писмово да го разврзам она што не може да се изговори, кога гласот мој в јазол со гласните мои жици е врзан, зар можев без тебе да го разврзам она што не можам да го изговорам , кога мислите мои в змиски јазол [...]

се почесто – помеѓу ноќта и денот, како со сенки си играм со мислите мои – Опасна е таа игра драг пријателе што секогаш поинаква приказна ќе ти раскажува за животот твој, од светлината ангелот мој ми вели, а јас се прашувам, дали еден ден би ме погледнал пребрзо во едната секунда, додека ко силуета [...]

еден парталав, беззаб старец, една жена млада и векови сиви ко две алки пред мене лебдат од сенки и светлина исковани в прегратка на доилка и заточеник жедно зацицан од дојката полна со млеко топло од доенче одбиено- две алки ко судби две недосудени, но зошто ли пак, среде мисли гласни, што ко концентрични кругој [...]

кога ко мачка црна, едно небо ми го пресече патот, да ја поминам ли улицата-се прашував, додека белиот стап на слепилото по работ од едно Deja vu ме води, а месечината ко фосфорно око со зеница будна пред  мене наназад ме следи, и ко месечар кон  неа јас одев, кога еден пријател – православен христијанин [...]

Чистилиште   кога ко мачка црна, едно небо ми го пресече патот, да ја поминам ли улицата-се прашував, додека белиот стап на слепилото по работ од едно Deja vu ме води, а месечината ко фосфорно око со зеница будна пред  мене наназад ме следи, и ко месечар кон  неа јас одев, кога еден пријател – [...]

река безимена струи низ езерото до коритото од името свое душата моја безимена струи низ времето безвремено до коритото на името мое и животот мој низ името што не ми припаѓа струи и коритото на зборот мој низ неизговореното струи и свеста со која постојам низ несвесното струи и смртта безимена до камчињата што ги [...]

одеднаш, веќе предалеку од занесот, ко дланка грчелива брегот ми испушти рака, од пенливи лавови паника преплавен, одеднаш сал за еден здив ко за сламка се држев и запрашав -Ќе испливам ли од дишењево што ме дави? одеднаш и водата не беше веќе икона златна смекната од каделите на темјанот в црквичката бела на брегот [...]