Ima li pesna
ima li zbor,
za ovaa bolka vo srceto
dlaboko vrezana, neiskazana.

Ima li sonce
vo ova vreme tazno.
Samo cudno zlo na nasite lica
caruva vo nasite srca.

Neprespani noki,
senki me demnat od sekade
me pratat vo cekor.
Cuvstvo na strav, nemir.

Nezni zvuci, topli tonovi
razlevaat noti vo vozduhot.
Cezneam za staroto ogniste
odamna napusteno, zaboraveno.

Son ili jave e ova.
Vesela smea odeknuva nasekade.
Veseli lica, me obleva toplina
i edno damnesno vreme, sekavanje…

Barem da mozam
uste ednas da go osetam,
toj miris koj me mami
me ispolnuva, opojuva.

I majciniot lik,
vo koj dlaboka bolka se vsadila.
Znak na edno vreme,
pominato, nezaboraveno.

Sednata kraj ognisteto
racete svoi gi gree,
ispukani od vetrot
ostareni od vremeto.

Kolku bolka,
sokriena, neiskazana
vo pesnite opisana
go obleva toa srce blago.

Kako osameno drvo
ostaveno na milost i nemilost,
koe gi pravi poslednite napori
da izdrzi, opstane…

Posegnuvam so dlankite,
pregratka i baknez na toa lice blago.
Me obzema toplina vo srceto
cuvstvo na radost…zaspivam…tonam vo nokta!