Ti nemirna vodo,
poludeno more
sto penlivi branovi nosis.

O nemirno vreme
sto sonovi od dusa sroni
i breme
na krevki pleki nosis

ponesi ja
i bolkata kleta
sto umre vo kvecerinata tivka

i prestorime
vo bel lebed
na nemirot da prkosam,
na tivka topla ljubov da se predadam.

Rajski predeli,
prispivni pesni i tivki molitvi
pod svilenite razigrani krila da svijam.

I da pojdam…

Kade?

Kon patot
pod zakrila na Bozjiot glas
se dodeka ne me pomiluva
Bozjata milost vo mojata dusa.