Prignezdi ja tivko
dusata moja
pod topli noti
od grlo na slavej otkornato

pomiluvaj sonlivi oci
klepki svoi da otvori
vo ranite zori
od son da se probudat

napoj mi srce
so utrinski rosni kapki
da ne pregorat od gorclivite spomeni
sto v dusata tleat

zapej mi pesna
na mladost rosna
niz svezo cveke zdiv sto proseja

isprati ja temninata
ko noken talkac da se izgubi vo dalecinite

i
prosipi ja utrinskata milost
vo noviot den.

Koga zivotot
ja gricka dusata
kako crvot zreloto jabolko

( odnadvor rumeno, odvnatre trulo )

vozdivnuvam tesko pred prasanjeto

Koj del od dusata ostanuva?

Dali onoj sto nosi trulez
i se naseluva vo bezivotno telo
so skroteni zivotni nagoni
koe tlee i poleka sogoruva
cekajki go samo odekot na crkvenite kambani

ili

ona malo no znacajno parce
od koe seuste izviraat cudni sili
koe vo odekot na glasot
koj se prikraduva vo dlabokata tisina
seuste prelistuva sliki
preslusuva zborovi nedoreceni
bolki neprezaleni

i naseluva migovi
koga solzata se koleba
da go zapocne svoeto patuvanje
od agolot na okoto
niz brazdite na liceto svenato

do agolot na zednite usni
da gi ozivee do nasmevka
za blagi sekavanja
i topli spomeni
nezaboravni

i so nasmevka blaga
tivko se zaprasuvam

Dali solzite gi lecat ranite
gi premivaat nivnite tragi
ili e samo odiska vo del od momenti?

Olivera Stankovska

Deo duse

Kad zivot gricka dusu
kao crv zrelu jabuku

(spolja crvena, unutra trula)

uzdahnem tesko pred pitanjem

Koji deo duse osta?

Dali je to onaj koji nosi trulez
i naseli se u bezzivotno telo
sa utisanim zivotnim navikama
koje tinja i polako sagoreva
cekajuci samo odek crkvenog zvona

ili onaj mali
a tako znacajni deo
iz kog jos izviru cudne sile
i eho glasa
koji se prikrada u dubokoj tisini

koji jos uvek lista slike
preslisava reci nedorecene
boli nepreboljene

i naseljuje trenutke
kad suza okleva da zapocne svoj put
iz prikrajka oka
kroz brazde svenutog lica

do ugla zednih usana
da ih ozivi do osmeha
za blaga secanja
i tople uspomene
nezaboravljene

i sa blagim osmehom
tiho se pitam

Dali suze zalece rane
i premiju njihove tragove
ili su samo izlaz u jednom trenutku?

Prevod: Olivera Stankovska

Part of the soul

When the life
nibbles the soul
as the worm the ripe apple

(outside pink, inside rotten)

I’m having a deep sigh in front of the question:
Which part of the soul does it stay?

That one which brings rottenness
and inhabits inside the lifeless body
with overcame life instincts
which smoulders and combusts slowly
only waiting for the echo of the church bells

or

that small but important part
where there is still strange powers’ string from
which in the echo of the voice
which hides in the deep silence
still looks through pictures
examines unspoken words
not getting over sorrows.

And inhabits moments
when the tear doubts
to start its own journey
from the corner of the eye
throughout the furrows of the faded face
from the corner of the thirsty lips
to revive to the smile
for mild memories
and warm unforgettable remembrances

and with mild smile
I’m asking myself quietly

Do the tears cure the wounds
wash through their prints

or
is the only a rest in a part of moments?

Translate: Anastasija Stankovska

Nastanavme
i se odvoivme
od utrobata na eden prekrasen cvet
koi ne ponese
na svoite race
svivajki gi svoite pleki nad nas.

Pojdovme,
jas pred tebe,
ti po mene…

Mi podade raka
da te prenesam
preku branovite na zivotot

da cekorime
sekoj po svoj pat
no so edna dusa
i edno srce.

Letavme
pokraj gnezdata na orlite,
zivotot se trkalase
so nezapirliva sila pokraj nas

no uspeavme
da go sobereme
siot sjaj od soncevite zraci
vo zenicite na nasite oci…

I pojdovme
po patot kon svetlinata.

Potonuvame poleka
vo dlabocinite
na rastrepereniot zivot

srekata i radosta
nedopirlivi senki
se poveke zad nas,
se pomalku pred nas se

i gi gubime
svoite dusi nevini,
zaboravame
na orosenoto celo od pot
dodeka go gradevme temelot na nasiot zivot.

I ne sme veke luge,
ptici grablivki sme
na sopstvenite sudbini,

za tronka slava i mok,
dusata si ja prodavame,
sopstvenata majka
vo kandzi na oreli pregladneti ja predavame

i se gubime
vo nemirot na vremeto
galopirajki
gazime se pod svoite noze

itame
po smislata na zivotot
so lica sebicni, licemerni
so ljubomori strasni okovani

se prepletuvame
vo mrezi
cvor do cvor spleteni

i veke ne ziveeme…

Uste od mugrite na zorite
planina tovar kaenja
na pleki ponesuvame

i ne nema
do onie na koi im trebame,
ne ima do onie koi nam ni se potrebni.

Zivote ti pregladnet,
sal nevini zrtvi lovis
pred sebe trofej do trofej redis

zarem i ti dusata svoja ja zagubi?

Ne sum poet,
edno zrno vo pesokot sum
pod ova vedro nebesno sinilo,
koe go bara svoeto mesto pod sonceto…

Sto e zivotot?

Da se raduvas, no i da taguvas istovremeno. Na momenti da stravuvas i da se soocuvas so razni predizvici koi ti se nametnuvaat. Nesigurnosta, no i verbata tvoi verni sopatnici da se. A nad seto toa, vizijata za podobro utre i ljubovta da te povedat po vistinskiot pat…

Postojat momenti vo zivotot koga zastanuvame na raskrsnicata na svojot zivot, se soocuvame so glasot vo tisinata i se zaprasuvame:

” Koj sum vsusnost jas? Koja e smislata na mojot zivot i koj e patot po koj treba da zacekoram?”

I vo tie momenti, dlaboko ponirame vo sebe, vo sopstvenata dusa. Zaronuvame vo najranliviot del od nas, na koj mu se prepustame da ne povede niz lavirintot na zivotot, predavajki se so polno srce, verba, nadez i ljubov.

Mozebi patot po koj zacekoruvame ne e kako vo nasite sonovi. Poln e so neizvesnosti i prepreki, koi vo odredeni momenti doprinesuvaat nasiot duh da opadne. No covekot e kako galebot na svoeto nebesno patuvanje. Negoviot let oscilira i koga pomisluvame deka propagja, tone, toj povtorno go prodolzuva svojot prekrasen tanc na zivotot.

Da gi osoznaes site ubavini koi zivotot gi nudi, da gi otkries site zivotni vistini, no vo isto vreme da gi izbegnes zamkite koi istiot gi postavuva – veruvaj deka si go prepoznal Bozjiot glas vo tisinata, koj te vodi kon vistinskata cel poradi koja navistina postois.

Da se opstane vo ovoj realen svet, vo ova vreme nemirno, sred golem broj promeni,da se bide pred se covek so polno srce ljubov i nadez za podobro utre e najgolemiot dar od Boga. Da go pocuvstvuvas dopirot i toplinata na soncevite zraci, mirisot na utrata koi go ispolnuvaat srceto so radost i ljubov, e cuvstvo koe ne sekoj od nas go ima dopreno.

Zatoa, da go otvorime svoeto srce koe ponekogas otcukuva kako srce na plasliv zajak. Da i dozvolime na ljubovta okolu nas da ne pomiluva i da dopre dlaboko vo nas. Bidejki, ni zrnoto biser ne moze da go otkrie svojot sjaj, dokolku e zatvoreno vo skolkata, koja e zakopana vo dlabocinite.

Da te narecam prijatel,
mozam sekogas.
No pred da te narecam drugar,
treba da te pocuvstvuvam
so srceto i dusata moja…

Olivera Stankovska

Vozneseni od ljubovta
koja vo rani zori
se raznesuva po ezerskiot breg,

potajno se prikraduva do nas

a vo tivka kvecerina,
so zalezot na sonceto
se vgnezduva vo nasite srca

vozdivnuvame
so kopnezot na zivotot,
tuka na bregot,
ostavame tragi
vo zdivot na kapkite voda
razneseni od branovite
koi gi razladuvaat
nasite rasplamteni dusi

opieni od ljuboven napitok,
pogodeni so amorova strela,
toneme vo zvezdeniot spokoj
na beskrajnata tivka nok.

Milostina baram
od tvoeto srce
sega koga snagata ja gubam,

da me vivne vo belite oblaci
da ja istkae ljubovta nasa nepresusna
na siniot nebesen svod
pomedju vremeto i prostorot,
pomedju bolkata i zadovolstvoto
koja ponekogas se poigruva so nasite dusi.

Milostina baras
od dusata moja
sega koga snagata ja gubis
i hrabrost
da go prifatis
ona sto nemozes da go promenis.

I race podavame,
dlanki preklopuvame,
ljubovta nasa cvrsto ja stegame
pri molitvata
koja ja barame od Bozjiot glas.

Ako me prasas koja sum,
dali bi znaela odgovor da dadam?

Znam,
sonceto pociva
vo sonovite na mojata dusa
i so odblesokot na svetlinata
zapisuvam zborovi bez glas,
ja remetam tisinata vo beskrajniot prostor

so siroko otvoreni porti na srceto
go krunisuvam svoeto postoenje
na prestolot na ljubovta
pomiluvana so rakata na angelot Bozji

i so lakot i strelata
ja sviram simfonijata na mojot zivot
proniknuvajki vo dlabocinata na dusata
razgalena od tivka prispivna sonuvalka

a so oci na dete
pogled vperuvam
vo zapisite na vremeto
tragajki po vistinata.

Cuvstvuvam,
veter sum nemiren
vo iljada proletni utra
koj tagata i radosta
kako perduvi leki
gi vee niz vozduhot

polozuvajki go srceto i dusata moja
na poljata zeleni
tragajki po srekata so cetiri lista,
ispustajki dlabok krik do nebesniot svod,

prasuvajki se postojano
dali patot bez trnje
e vistinskiot pat kon srekata

i sonuvam,
sonuvam letna bura sum
vo mugri na izgrejsonce
cii vodeni kapki se vpivaat
vo branovite na moeto nemirno srce.

Koga bi mozel,
barem ednas
so mojata dusa
beskrajot da go poglednes

duri togas ke doznaes koja sum!