Prignezdi ja tivko
dusata moja
pod topli noti
od grlo na slavej otkornato

pomiluvaj sonlivi oci
klepki svoi da otvori
vo ranite zori
od son da se probudat

napoj mi srce
so utrinski rosni kapki
da ne pregorat od gorclivite spomeni
sto v dusata tleat

zapej mi pesna
na mladost rosna
niz svezo cveke zdiv sto proseja

isprati ja temninata
ko noken talkac da se izgubi vo dalecinite

i
prosipi ja utrinskata milost
vo noviot den.

Koga gledas so ocite, del od svetot pred tebe se prostira.
Koga gledas so srceto i cuvstvuvas so dusata, celiot svet na dlanka ti sletuva.

Zivotot e vitrazna ramka, sekoe parce staklo nova prikazna raskazuva.

Postojat zborovi, kako perduvi na vetrot odletuvaat vo dalecinata.
No postojat zborovi, ostaveni so dlankata na tisinata, kako senki postojano ne sledat.

Molbata vo tisinata dopira tokmu tamu kade treba, vo Bozjite usi,
koj ni daruva edno golemo “izdrzi”.Amajlija koja ne vodi niz zivotot.

So zadovolstvo i mnogu lesno ke ti presudam.
No dali mozam toa sebesi da si go ucinam?!

Veruvaj vo zivotot.
Iskacuvaj se poleka po serpentinite i predaj ja svojata dusa vo negovite pregratki.

Ne se site zborovi kako perduvi, da gi razneses niz vozduhot.
Nekoi treba da gi premolcis, a nekoi ednostavno da gi prosepotis vo tisinata.

Sekoe dobredojde ima svoja ubavina i milost. No samo edno e melem na dusata.
Toa te presretnuva na zivotnata raskrsnica i dava odgovor na dilemata na koja strana da pojdes.
Ti go pokazuva praviot pat.

I korka suv leb, med ni se cini, koga utrata blazena nasmevka gi pogaluva.

Patot niz lavirintot mozebi e dolg i makotrpen, no sekogas ima kraj.

Za da mozeme da go istrazuvame zivotot, morame da bideme iskusni lovci.

Ne taguvaj koga te sviva ljubovna bolka.
Znaj zad grb te demne nova amorova strela.

Ako sakas mir vo dusata, dozvoli mu na gulabot da se naseli vo tvojot dom.

I bolkata ponekogas moze da bide korisna, togas koga e podstrek za golemi nesta.

Polozi ja svojata dusa na kriljata na zivotot i zapocni go svojot let.

Olivera Stankovska

Majko Bozja Bogorodice,

ti koja po patot me vodis i
mi podavas raka,
cvrsto za nea me drzis
i sekogas velis…mozes!

Se poklonuvam dlaboko pred tebe
i milost baram,

so radost srce da mi istkaes,
so sreka dusa da mi nalees,
so ljubov patot pred mene da go posteles.

Te cuvstvuvam do mene,
tvojata dobrina i ljubov
ko senka vo zivotot me pratat.

Od tvojot lik
i tvojte oci
vo moeto srce
sal milost i blazenstvo se siri.

A tvojot milozvucen glas,
koj ne go slusam,
no go cuvstvuvam
cudna mok ima.

Ti si moja duhovna hrana,
duhoven pijalok
koj go pijam od duhovnata stena
koja ne prati.

I te molam,

Majko Bozja Bogorodice,
ti koja sees dobrina
nauci ne nas gresnite,
dobrinata so dobrina da ja vratime,
pokazi ni kako
losoto so dobrina da go vratime.

Bidejki,
duhot na zavidlivosta,
ljubomorata,
postojano za nesto i nekogo traga.

Skroti gi nasite misli pogresni
i ljubov ni dari,
Bozji blagoslov!

I daj ni vera
vo sebe i na site okolu nas.
Ljubov ni daj i nadez
za podobro utre.

Daj ni mudrost i
kako sto veli Svetoto pismo,
mudrost cista,
miroljubiva, nelicemerna,
razumna,
polna so milosrdie
i dobri plodovi.

Bidejki plodot na pravednosta i cesnosta
se see vo mir
i ke go nabere onoj
koj tvori mir…

Blagoslovena bidi
Majko Bozja Bogorodice!