Nostalgija

Postoji put kojim se zbog sreće ide.

Milion zvezda osvetljava taj put,

kako bi bol bio lakši što u duši vlada. Skrije ga čovek pa ga guši,

kao biće jedno,

duša steže bol,dok biće ne nestane toliko dugo

da ga i bol zaboravi,

pa da se duša opet vrati,

i svojim putem ide,

putem nama nevidljive svetlosti.

Neću ni da se pitam kada

mogu da hodam i dišem.

Niti želim izgovarati ono:

„Oh, kako sam nesrećna“.

Svakoga dana taj put tražim.

Da bol bolom pobedim

da tugu tugom nasmešim.

Treba mi svetlost za put

kojim se zbog sreće ide.

Poželeh svetlo dijamanta

da je probam, dodirnem, upoznam.

Samo sam čovek…

I tako na sopstvenu obmanu izgubih sjaj tog dijamanta…

Čoveku treba pravi put svetlosti.

A samo sam čovek … I moje slabosti

su kao vrata kroz koja mogu prodirati

svakakve mračne ulice kojima zalutam.

I one su deo čoveka…

Zato postoji put kojim se zbog

sreće ide,

taj put osvetljava jedino nebo.

Radmila Stanković ( Pesmu sam napisala 21-og januara 2010-te. Objavljena je u mojoj zbirci pesama Mudroljubljenija pod naslovom Put koji tražim… )

Са кожом мојом те чујем

како тихо у мени говориш,

и док Сунце и сенке на лицу ми ћуте,

дуго тако разговарамо Боже -

ја, са тешким уздасима живота мог -

ти, са дахом твојим којим ме упорно храбриш

тишином заједно да дишемо.

Пламичак свећице трепери кроз ћутњу,

а ти ми говориш о свему

зато што никада одговора немах

и са гласом што као трнци ничу ми кожни

спокојно, лавиринте душе ми читаш

и са руба пукотина старих,

крв у утихнулим капиларима ми чујеш

што ми јутра позивају када мирно се будим

као прозрачан пехар у којем реч твоја ме снева

увек када постајем свесна

да ми тишина полако сузи из очију

и све ми сенке од мене ослобађа.

Радмила Станковић и

Борче Панов

со кожата моја слушам

како тивко во мене ми зборуваш,

и додека сонцето и сенките на лицево ми молчат,

долго така разговараме Боже -

јас, со тешките воздишки од животот мој –

ти, со здивот твој со кој упорно ме храбриш

со тишината заедно да дишиме.

Пламенчето од свеќичката трепери низ молчењето,

а ти ми зборуваш за сé

за што никогаш одговори немав

и со гласот што ко морници ми никне од кожата,

спокојно, лавиринтите од душата ми ги читаш

и од работ на пукнатините стари,

крвта во стивнатите капилари ми ја слушаш

што утрата ми ги повикуваат кога мирно се будам

ко прозрачен пехар во кој зборот твој ме сонува

секогаш кога свесна станувам

дека тишината полека ми солзи од очиве

и од сите сенки ме ослободува.

Радмила Станковиќ и

Борче Панов

Се плашам

да не престанам

да те сакам,

да не се претворам

во некоја

стварност друга,

а душата,

ништавило,

ил тајна слатка

со вкус чемерен

да ми стане.

И в трње

и в Се плашам морна

да ме пуштиш можеш,

но пак,

да не престанам

да те сакам -

се плашам.

И ко дожд

од раце да ти истечам,

јас пак се плашам

и борам,

сивата боја од утрата

да не ми те земе…

Радмила Станковиќ,

на македонски препеал – Борче Панов

Деца се на сонцето – за луѓето велат,

а животот, дека морска е пена.

Дел си ти од сеприсутната

и недосувана убавина на чувствата

…

Љубов си ти.

Ко за вечност создаден си Ти -

зборовите и мислите

на душите женски да ги чуваш

од сите постоења мои

и, ако здив животодавен

на ова чувство, ти му даде,

јас траење му давам.

Внимание на чувствата

што верно се одзиваат,

јас им подарувам

и љубовта бескрајна

со милиони години

зад нас

и уште толку пред нас,

веќе ја гледам

и ко фосили во вечноста втиснати,

го направија овие чувства, денот

со уште едно сонце повеќе

и за тебе,

и за мене…

Радмила Станковиќ,

на македонски препеал-Борче Панов

За мене, можеби привидно,

во овие квадрати неколку

нé распослав.

Своја, ил изгубена,

Среќна, ил тажна.

Која ли сум јас?

Сешто и ништо

би можела да бидам,

ако со солзи стаклени

ти речам:

Каде си? Ми требаш!

Ќе звучи ли и тоа стаклено

и провидно?

Но, која ли сум јас,

кога, сé уште, прашината

врз чевлите

од една пролет стара ми стои?

Привидно, можеби,

кршлива, ил стамена

зборовите, гледам

од таванот ми висат

и со воздухот велат:

Каде си? Ми требаш!

Радмила Станковиќ,

на македонски препеал – Борче Панов

и кога нé нема писмо пак ти пишувам

и во гласот тивок,

во шепотот од дождот нé измислувам…

Toa писмо предавничко,

што секогаш

некои чувства стари ни покажува,

ко раце подадени – никогаш доволно долги

да го дофатат тој миг од стварноста единствена

со соништа и насмевки, јаве и солзи размачкана…

Уште едно писмо, тебе во мене

и мене во тебе не пресипува

и се помирно, зборови и чувства,

ко делчиња што фалат,

предавнички реди

во небото само за нас измислено…

Радмила Станковиќ,

На македонски препеал-Борче Панов

Да се искушувам сакам, се уште тоа го сакам,

зашто на крајот, се на тоа се сведува.

Толку колку што би можела, посакувам

да создавам, да сонувам, да љубам и да давам.

Царица на судбината да бидам

и господарка на вселената, ех да бидам…

Никој, борбите и победите мои да не ги знае.

Круна од соништа да имам

и фустан нашаран во разни бои,посакувам

и вечно в спокојот и величината своја да царувам.

На силата од сонцето и убавината да се сончам

и да исчезнам, о толку да исчезнам посакувам,

се дур името мое не се заборави и пак да се вратам.

Тоа е искушението мое,

ко игра во времето помеѓу мечтите и стварноста.

Ех, тие вечни сонувања што стварност стануваат,

сонувања што секогаш наново се остваруваат.

Радмила Станковиќ,

На македонски препеал-Борче Панов

Со срцево, ликот твој

в небото најдлабоко го сликам,

соѕвездијата кај што сјаат -

и кај што сите љубови се паметат.

Со линии најнежни

од четкичката на срцето,

очите, усните твои ги сликам

и со здивот мој

вечност им давам.

В безмерјето на небото-

ѕвезди кај што се распрснуваат,

в светлечки мозаик од бои,

со срце те сликам.

Но, таму – в небесните длабочини,

меѓу ѕвездите, не те оковувам,

а сал црта по црта те сложувам,

боја по боја

од срце, ликот твој го сликам

и тоа соѕвездие го зголемувам

со сите љубови

што за навек живеат…

Радмила Станковиќ,

на македонски препеал-Борче Панов

Низ прозорецот од времето, дожд дожди гледам,

а лисјето на дрвото трепери

и од капките дождовни накитено,

блеска со крошната раскошно.

Гледам така, а и во мене дождови разни врнат.

Го сакам дождот,

па кој вели дека дождот е таговен?

Солзи се капките-да, но небесни солзи се тие тајни,

а небото на ги пушта солзите свои само зошто е тажно,

ко солзи радосници е дождот небесен.

Надвор излегувам и рацете ги ширам

и солзите небесни низ лицето и телото мои ги пуштам,

и косата се дур не ми ја натопат, не се тргнувам,

а од душата моја не почне,

мирисот на дождот да се шири.

И не знам ко којпат веќе изговарам

“Те сакам дожду”,

зашто и душата твоја мириса така,

кога на тебе ќе помислам љубен мој…

Радмила Станковиќ

на македонски препеал-Борче Панов