Долго во куќава ме чекала таа -
со сните мои
од сон да ја пробудам,
и од мене да се подигне -
бела од чекање долго
и од сите утра мои,
што во кругот на светлината
ги дочекував сама – се роди
и почна тогаш се в собата да се злати
а еден женски глас во завесата
на забораввот сплетен,
со нас заедно утрото го чека,
а јас надежта своја
в жива светлина ја претворив
и во кругот на сонцето се родив.

И така, првата трага своја
во утрото ново ја втиснав
и в тој прозорец -
слободна гулабицата ја видов
како лета, пее и семенца клука
со уште една птица -
исто толку – од чекање долго бела
и исто толку жива
во огледалото на судбата моја.

Радмила В. Станковић
Препев на македонски јазик – Борче Панов

Prosledi na Fejsbuk, Tviter, Maj spejs, Gugl, Dig...

I dok se budim u jednom prozoru
njenom, ta ptica bela se podiže iz mene
i kroz bljesak sunca jutarnjeg
u očima, pa na grudi moje
golubica stade…

Dugo me čekala u kući ovoj
da je snovima svojim
iz sna probudim.
Iz mene da se podigne sva bela
od čekanja dugog,
i rodi se ona iz svih jutara
mojih što u krugu svetlosti
čekala sam sama.

I u sobi poče sve da se
zlati dok jedan ženski glas
što zavesu zaborava je spleo
isto jutro sa nama sad čeka,
Nadu svoju u život pretvorih i
u krugu Sunca sa Nadom se rodih.

Tako utisnuh svoj prvi trag u
novom jutru… I u tom prozoru
golubicu videh slobodnu ,
kako leti, peva, kljuca zrnevlje
sa još jednom pticom, onako bela
od čekanja dugog i onako živa
u ogledalu moje sudbine.

Prosledi na Fejsbuk, Tviter, Maj spejs, Gugl, Dig...

дамна напластено време

од ќошињата твои,

помеѓу надсвеста и подсвеста, ѕирка,

додека чекаш – ќе посакам ли

одново во мене да се родиш

ко овоплотување и сеќавање,

како сегашност.

Те гледав и откривав

додека низ мисли

ми минува
какви ли се тајни ѕидовите твои кријат

и колку ли се втиснати животи во нив

и ако повторно те родам,

дали ќе можеш

тајна по тајна да ми откриваш

за солзите засонети,

за насмевките заборавени,

за душите ранети…

Од земја и камен створена стоиш

Цел век чекајќи така

душата твоја да ја родам -

Се исто е,

со тишината ми велиш,

зашто не постои сам за себе

ниту еден дел од времето

на сцената од минливоста,

простум ми шепотиш.

И додека одново те раѓав,

тивка ти во себе беше,

а однадвор невреме беснееше,

се дури вратите и прозорците

ширум не ти се отворија

и пак сегашноста

во тебе да свети почна,

а клучот твој в рака ми блесна.

Радмила Станковиќ,

на македонски препеал – Борче Панов

Prosledi na Fejsbuk, Tviter, Maj spejs, Gugl, Dig...

Prosledi na Fejsbuk, Tviter, Maj spejs, Gugl, Dig...

od mog sna u kome si
jednom zaspao voljen i budan,
čuvaj me u očima tvojim
i tragovima jutra

i tišini …

Samo me čuvaj,
u svakoj brazdi koju ti
novi dan utisne.
Čuvaj me u jednom od
tvojih svetova,
gde se godine mere samo trenutcima,
ne danima a ni satima …
I kada dođe ona noć koja se bešumno spušta

na tvoje trepavice,

ti me čuvaj …
I kada noćna tišina počne da ti govori

više od bezbroj reči,
a naše senke počnu da razgovaraju
samo me čuvaj umotanu u san.
Spusti me na svoje usnule trepavice,
čuvaj me pod njima kad zatvoriš oči.
I ako poželiš da izađeš iz onog sna
zaspavši jednom budan i voljen,
opet me čuvaj, da mi osmeh ne titra
zauvek u uglovima beskraja.

Radmila Stanković

Prosledi na Fejsbuk, Tviter, Maj spejs, Gugl, Dig...

Milion zvezda osvetljava taj put,

kako bi bol bio lakši što u duši vlada. Skrije ga čovek pa ga guši,

kao biće jedno,

duša steže bol,dok biće ne nestane toliko dugo

da ga i bol zaboravi,

pa da se duša opet vrati,

i svojim putem ide,

putem nama nevidljive svetlosti.

Neću ni da se pitam kada

mogu da hodam i dišem.

Niti želim izgovarati ono:

„Oh, kako sam nesrećna“.

Svakoga dana taj put tražim.

Da bol bolom pobedim

da tugu tugom nasmešim.

Treba mi svetlost za put

kojim se zbog sreće ide.

Poželeh svetlo dijamanta

da je probam, dodirnem, upoznam.

Samo sam čovek…

I tako na sopstvenu obmanu izgubih sjaj tog dijamanta…

Čoveku treba pravi put svetlosti.

A samo sam čovek … I moje slabosti

su kao vrata kroz koja mogu prodirati

svakakve mračne ulice kojima zalutam.

I one su deo čoveka…

Zato postoji put kojim se zbog

sreće ide,

taj put osvetljava jedino nebo.

Radmila Stanković ( Pesmu sam napisala 21-og januara 2010-te. Objavljena je u mojoj zbirci pesama Mudroljubljenija pod naslovom Put koji tražim… )

Prosledi na Fejsbuk, Tviter, Maj spejs, Gugl, Dig...

како тихо у мени говориш,

и док Сунце и сенке на лицу ми ћуте,

дуго тако разговарамо Боже -

ја, са тешким уздасима живота мог -

ти, са дахом твојим којим ме упорно храбриш

тишином заједно да дишемо.

Пламичак свећице трепери кроз ћутњу,

а ти ми говориш о свему

зато што никада одговора немах

и са гласом што као трнци ничу ми кожни

спокојно, лавиринте душе ми читаш

и са руба пукотина старих,

крв у утихнулим капиларима ми чујеш

што ми јутра позивају када мирно се будим

као прозрачан пехар у којем реч твоја ме снева

увек када постајем свесна

да ми тишина полако сузи из очију

и све ми сенке од мене ослобађа.

Радмила Станковић и

Борче Панов

Prosledi na Fejsbuk, Tviter, Maj spejs, Gugl, Dig...

како тивко во мене ми зборуваш,

и додека сонцето и сенките на лицево ми молчат,

долго така разговараме Боже -

јас, со тешките воздишки од животот мој –

ти, со здивот твој со кој упорно ме храбриш

со тишината заедно да дишиме.

Пламенчето од свеќичката трепери низ молчењето,

а ти ми зборуваш за сé

за што никогаш одговори немав

и со гласот што ко морници ми никне од кожата,

спокојно, лавиринтите од душата ми ги читаш

и од работ на пукнатините стари,

крвта во стивнатите капилари ми ја слушаш

што утрата ми ги повикуваат кога мирно се будам

ко прозрачен пехар во кој зборот твој ме сонува

секогаш кога свесна станувам

дека тишината полека ми солзи од очиве

и од сите сенки ме ослободува.

Радмила Станковиќ и

Борче Панов

Prosledi na Fejsbuk, Tviter, Maj spejs, Gugl, Dig...

да не престанам

да те сакам,

да не се претворам

во некоја

стварност друга,

а душата,

ништавило,

ил тајна слатка

со вкус чемерен

да ми стане.

И в трње

и в Се плашам морна

да ме пуштиш можеш,

но пак,

да не престанам

да те сакам -

се плашам.

И ко дожд

од раце да ти истечам,

јас пак се плашам

и борам,

сивата боја од утрата

да не ми те земе…

Радмила Станковиќ,

на македонски препеал – Борче Панов

Prosledi na Fejsbuk, Tviter, Maj spejs, Gugl, Dig...

а животот, дека морска е пена.

Дел си ти од сеприсутната

и недосувана убавина на чувствата

…

Љубов си ти.

Ко за вечност создаден си Ти -

зборовите и мислите

на душите женски да ги чуваш

од сите постоења мои

и, ако здив животодавен

на ова чувство, ти му даде,

јас траење му давам.

Внимание на чувствата

што верно се одзиваат,

јас им подарувам

и љубовта бескрајна

со милиони години

зад нас

и уште толку пред нас,

веќе ја гледам

и ко фосили во вечноста втиснати,

го направија овие чувства, денот

со уште едно сонце повеќе

и за тебе,

и за мене…

Радмила Станковиќ,

на македонски препеал-Борче Панов

Prosledi na Fejsbuk, Tviter, Maj spejs, Gugl, Dig...