Nostalgija

Тоа што после животот,

а пред смртта доаѓа

и во борбата за и против,

сепак, со гласни две Да превагнува.

Кога копнежот да проговори би можел -

сонот не умира затоа што не се остварува, би рекол,

а само, ако не веруваш во него би престанал.

А кога копнежот и сонот

ко познаници стари ќе се сретнат -

толку позната ми е таа средба

Од желба најубава

и морница низ верата и надежта исткаена.

И ништо што во нив да нема

ќе ги спречи

и ни крај ни караболка да нема

Желбите и очекувањата и не се далеку толку,

само раце ти требаат доволно долги

за да ги дофатиш и оствариш.

А кога копнежот да зборува би можел,

приказни безброј би раскажал

поврзани со чемер и болка

и со ветувања неисполнети.

За соништата би зборувал,

оние неостварени, а ветувани,

но ништо поважно не е,

како што е да љубиш и сакаш,

да сонуваш и веруваш,

сепак, да веруваш…

Радмила Станковиќ,

на макеодонски препеал -Борче Панов

Колку ли е љубовта

длабока голема

и дали било кога

сфатена ќе биде?

Обиди трескавични

да се допре

таа мистерија

пред хоризонти

недостижни.

Колку ли е тажен

цутот од таа романса

што ко здив летен

секогаш вене?

Се може ли

до таа линија

од љубов прогресивна,

било кога

битието наше

да го извишиме?

Дали било кога ќе можеме

тој свет одвнатре

со оној однадвор

да го поистоветиме?

Ќе ги прошириме ли

и смалиме границите

помеѓу тие светови два,

кога љубовта е тоа

што љубов ја чини?

Зашто љубов е тоа

и ништо повеќе.

Сосема доволна

за сето она

што човекот го оживува.

Љубов едноставна,

со таа тајна невидлива,

ко оваа песна едноставна

и едно, сал едно

прашање

и вдахновение вечно…

Радмила Станковиќ,

препев на макеодонски јазик,

Борче Панов

Да украдам сакам

некој миг твој

в соништа да ти дојдам

и со со тишината

само да те допрам.

И в сните мои си одам,

се насмевнувам,

зашто поинаку не можам.

Или ќе заплачам,

зашто поинаку не можам.

И тогаш ѕиркам

в мислите прашни

од љубовта наша.

И се така додека

не ги склопам

моиве клепки тешки.

И се така, зашто поинаку

не можам…

Радмила Станковиќ,

препев на макеоднски јазик,

Борче Панов

Ако тивко

на пола глас ти шепнам,

ќе стигнат ли зборовите мои

таму каде што треба,

ќе биде ли воздухот

доволно нежен

и мислите мои звуци да станат,

кога од срце

суетата си ја тргам

и под кожата своја

тишината ја слушам,

како ми се прикрадува и крши

и сржта од коските мои ја кине,

а знаеш

дека скам да те слушнам,

дека и самата сум Онаа

што мрмори наместо да вреска,

додека една по една

капките дождовни

барабанат по прозорецот

што време можеше да биде…

Ти ме наслушнуваш,

всушност посакуваш

за нас

низ тишината да ми зборуваш,

а нас не нема…

Радмила Станковиќ,

препев на макеоднски јазик,

Борче Панов

Се за тебе душава ми сонува

и за она местенце

од рамето твое, каде што љубам

главата моја да ја спуштам.

Се на тебе некако

в ноќта ми мириса -

низ солзи, женски онака,

чашата со нектар Божји

в рубин боја ја гледам.

И така си мислам

дека далеку од сните

со таа чаша ќе отпатувам.

По тебе душава само

да не ми сонува

под кожата своја скриена -

со надежта и ноќта покриена.

И не знам што ми стана,

кога посакав ноќва

без тебе да бидам

и замислувам

колку убаво би ми било

како сосема сум си своја.

Радмила Станковиќ

На македонски препеал: Борче Панов

Боже, ако било кога се поколебам

исправи ги мислите мои

на курсот овој да се држам.

Сo срце отворено најсветлиот бисер

пред тебе го принесувам

желбата моја сјајот негов

да ти ја покаже.

Бисерот тој што сите школки други

низ светлината своја го градат,

желбата моја ја сјаи,

море мирно

и ветрој нежни што едра милуваат,

галијата од животот негов да има.

Таа галија негова извезена од цвет

и сето она со што срцето си го хранев -

отсекогаш тоа била

желбата моја жива.

Само со сонцето старо

утрата мои протекуваат

и одново монотоно се раѓаат

без оној сјај

што тој го зрачи.

Тоа сонце старо -

ко желбата моја исто,

зори нови ќе забели

се додека мозаикот на здивот

не ми го исполни

и миговите од животот

во желбата моја жива.

Радмила Станковиќ,

на макеодoнски јазик препеал:

Борче Панов

Ко две кралства сме,

секоја ноќ доаѓаме

и заминуваме од линијата

што не дели.

Ко два брега соседни,

ко галеби два се гледаме

од едни крилја родени.

Ко бездна е линијата

и сека ноќ е овде

и низ сиот овој простор

ниту се гледа, ни чувствува,

кога срцево си го пуштам

а кога ноќта ќе се спушти

пак ме повикуваш ти,

а ехото ко музика ме мами

и без да сакам,

до линијата јас доагам.

И во прострот и во времето

со се што таа линија ја чини -

се подалечни сме

ко две птици сами

над границите од светот

не спознавајќи се себеси.

За нас ко крадец е времето

и без никакви правила

не знае дека линијата

ко Аурора стои

и неуморно соѕвездијата

ни ги дроби

и секој миг не топи.

Ко две посебни кралства

со топлината од нас самите

линијата се обидуваме

да је поминеме

и пак изгубени исчезнуваме

како да не не било

и кон вировите на светлината

не одвлекува линијата.

Ко галеби два,

кога низ белесокот на сонцето

се бараат – сме,

а сал една желба имаме -

заедно да полетаме

низ кругот околу земјата

и на брегојте свои да се вратиме,

ако се вратиме?

Стои таа линија што не топи

при секој обид наш нов,

Ех, можеби пак да се родиме

од крилја нови ќе треба

Радмила Станковиќ

на македонски јазик препеал-Борче Панов

Додека ноќта светот цел

со златни ѕвезди го го оковува

песнава ти ја пишувам,

од многуте уште една.

На ова небо далечно,

меѓу желбата и вистината,

срцето мое се свива -

точката своја да ја најдам

ноќва од ова небо.

Сакам, а не можам

и ко поет проклет

свет мој сал ќе си створам

и за љубовта пак ќе пишувам

за тажните есенски мени

и дождови сонни.

Се додека не ти речам

дека љубам.

а не смеам да те сакам,

се додека красен гулаб бел

не ги рашири крилјата свои

и до мене не ми долета

ко смирување на душата,

се додека ноќите темни.

што светот го оковуваат,

не ми бидат

страни на светот,

се додека не си признаам,

најпрвин себе, дека сакам,

но не смеам да те љубам.

Радмила Станковиќ,

на македонски јазик препеал,

Борче Панов

се повеќе ма прозорците мои се спушта
световите свои почнувам
да ги градам,
и по брегови од камчиња,
лутајќи
по немирините огледала
од некоја река загледана,

во овие мигови најмногу од се посакувам
со плимите од мигновните емоции мои
да те исполнам
и ко тврдина да те освојам,

и врз темелите твои секогаш одново
се повеќе чувства нови
да градам.

Завесата од сништа се повеќе се спушта
како да не е свесна што ли се прави,
а прозорците мои
со една мисла само
се затвораат -

да те освојам!

Радмила Станковиќ,
на македонски препеал-Борче Панов

Не го ни видов
тој мир сончев,
мирис од градината моја
ме опи,
облаците расеани
мислите ми ги сокрија,
а чувството за време
исчезна ко дим.

Со мислите
чудесниот го гледам тек,
ко секунди минтутите
се сменуваат,
а в градината моја
див цвет изникал .

В очи ме гледа
како дожд и ко дете
мириса, на љубов
ми наликува
и душата ми ја освојува
со дивинината своја
разбушавена,
со таа убавина недопрена.

Залез е веќе, а никнал тој цвет,
ох Боже колку е див,
а толку убав ко раката твоја
в градината моја
од некои светови други
да го спуштил,
ко симбол на мирот да е,
на љубовта и убавината.

Но дали со утрото ќе ме дочека
на ова место исто, кога див е-
се плашам ќе го снема
по патот на ниетот свој.

Цвету мој див,
заоѓа веќе
и студено е -
да си одам морам,
но уште малку барем
од мирист твој да впијам
и цветните ливчиња твои
да ги допрам јас сакам.

В градината моја остани,
на дожд и на ангели малечки
да ми мириса,
со утрото само дочекај ме,
без да ме поздравиш
и никогаш немој
да се…

Радмила Станковић

препев, Борче Панов