Nostalgija

Zar ne postoji korak između duše
i uma, zar je taj nepostojeći korak
suština misli?
Tako se sudaram sa mislima prolaze mi
tišinom šapata,
da mi kažu kako je došao kraj onome,
što kraja nema i da dolazi ono
što neznam smem li početkom nazvati.
Poznat mi je taj glas koji govori tišinom
i kaže kako si tkivo moje
i da mi te ni vreme ne može uzeti,
jer neprekidno iz mene izlivaš
tugu puneći me srećom i tako kalemimo
jedno drugo u sopstvenom biću.
Slušam iz svog tog prostora i čekam
da me oblikuje još jedan novi dolazeći osmeh.
I sve znam, a mislim kako ništa neznam,
kao da sam došljak i putnik u
sopstvenim mislima
ništa i sve ovde ima smisla,
a plodove istine kuša ono što
se ne vidi i ne čuje u pauzama
prolazećih misli
koje se oblikuju svim novim osmesima
koje mi stvaraš na licu glasom
govoreći tišinom.

Radmila Stanković

The miracle of grace
as thought in bloom
inside my being
and scattered into the body and spirit
while I am connecting that thin line
between the smile and the tears
amazing grace is gathering
into one constellation to your being
where the light line
still connects
the thought and the feeling
and all would be simple
when the unconscious
would became aware
for its existance
through that miracle of grace
which is held hard
for that admiring line
between smile and tears
through your eyes in my heart from my heart
into your soul and backwards
and everything is that strange and new
that true into that feeling
on the beginning to infinity
to thought in bloom
which melts into one of us
as a definition of grace
totally not understandable for me
as yours and mine conscious
It was divided into two parts
into the whole blуе sky
in mine and yours being
between smile and tears strange grace?
And how would I look
through the known vision
I can’t touch that power
I can’t measure, but still exists
the way it’s real…
That amazing grace !

Radmila Stankovic

translated by Anstazija Stankovska

Чудесна милост

Чудо на милоста како процветана мисла
се спушта во моето битие
и се разлева по телото и духот
додека ја соединувам онаа тенка нит
помеѓу насмевката и солзите
чудесната милост се собира
во едно созвездие на твоето битие
каде светлосната нит
сеуште ги поврзува мислата и чувството
и се би било едноставно
доколку несвесното
би постанало свесно на своето постоење
низ чудото на милоста
која упорно се држи
за таа нит на восхитот
помеѓу насмевката и солзите
низ твоите очи во моето срце
од моето срце во твојата душа и назад
и се е така чудно и ново
така вистинито
во тој ненасетен  почеток на бескрајот
на процветаната мисла
која се претопува во една со нас
и како дефиниција на милоста
за мене потполно неразбирлива
и како твојата и мојата свест
таа беше раслинета на два дела
низ сето светлосно небо
во моето и твоето битие
помеѓу свесното и несвесното
помеѓу насмевката и солзите…
Чудна ли милост?
И како да гледам
низ позната визија
не можам да ја допрам таа сила
не можам да ја измерам
а сепак постои, така е реална
таа чудесна милост.

Prevod na makedonski  Olivera Stankovska

Pismo ispunjenja

jedne noći iz uzdaha dugog
uđe Ništa u moj dah
i bez reči zatraži da ga naslikam -
bez forme, bez refleksije, bez zvuka,
bez vremena što je preostalo
da odbrojava do kraja-
sa očima od crnki bez irisa
u crnoj rupi spojenim,
magnet crni što guta,
i protok krvi mi preokreće,
da bih potonuo i bespomoćno
u njemu nestao…
I osetih tad da sa uzdahom samo
mogu da ga slikam
i pogled ka mojim prazninama
sam njegov vabio -
za sve što mi je oduzeto bilo
sa nezasitnim gutežom
da oduzme pohlepno -
sve od guteža pohlepnog
da se oduzme …
I u mračnom me je tornadu podigao,
a kovitlac glasova iz praznine
ko’ vreteno nedogledno, sveobuhvatno
za misli me, ko’ za žilice poteže
i od mene samog poče da me čupa,
ali tad preko zaborava
do početka svega
usred čupanja među žilicama i mraka
svu svetlost života moga
iz sredine tornada sam video
i pogledah Ništa smerno
i za svaki sam mu glas- reč davao
da svako nije niko i ništa,
već neko što ko’ ikonica
tiho svetli u mraku…
I disao sam svom svetlošću
ljubavi u pupčanoj vezi
sa kojom sam rođen, moj Bože,
i sve više
iris sam crnkama dodavao
i u pismo sam Ništa uvodio -
da se menja kroz oblike izgovora,
da ne bude samo rupa neomeđena-
da postane zarez i uzvičnik
koje šapću usamljeni i gledaju-
iza svakog zareza, upitnika-
lica tužna, zbunjena, u suzama
oči od očiju što se otvaraju-
uplašene oči, drage, duboke,
pogledi očajni, skrušeni,
zanemljeni,otrovni, izgubljeni-
lica koja se listaju,
i ko prošli životi
sa kalendara vekova
zanemljen sam ih sa sebe cepao,
a uzdah moj ko dlan
smrzao je kada duboko
u neizgovoru njegovom zašao,
a ipak, samo je jedan neizgovor
odakle
eho mog daha
od tebe samo mi se kroz slovo
vraća Bože -
od čije sredine
nikada smrt bez ljubavi
neće nas nepovratno oduzeti,
i u očima, beo bosiljak
procvast će zbog pelina u suzama,
da ono što vidimo ispred sebe,
ne bi bilo suviše
za pustoš iza nas…

Borče Panov

Писмо на исполнувањето

Една ноќ од воздишка долга
влезе Ништото в здивот мој
и без збор да го насликам побара-
без форма, без одраз, без звук,
без времето што преостанало
да одбројува до крајот-
со очи црнки сал без зеници
в дупка црна споени -
магнет црн што голта,
и обратно крвотокот ми го врти,
за да потонам и безпомошно
во него да исчезнам…
И сетив тогаш дека со воздишката само
можев да го сликам
и погледот кон празнините мои
му го мамев -
за се што одземено ми било
со голтеж незаситен
да го одземе алчно -
се од голтежот ненаситен
да се одземе…
И в мрачно торнадо ме подигна,
а вител гласој од празнината
ко вретено недогледно, сеопфатно
за мислите ко за жилки ме потегна
и од мене самиот да ме корне почна,
но преку заборавот тогаш
до почетокот на се
в корнежот помеѓу жилките и мракот
сета светлина на животот мој
од среде торнадото ја видов
и го погледнав Ништото смерно
и за секој глас – збор му давав
дека секој не е никој и ништо,
а некој што ко иконка
тивко си свети во мракот…
И дишев со сета светлина
на љубовта в папочната врвка
со која се родив, мој Боже
и се повеќе
зеници на црнките му додавав
и в писмото, Ништото го внесував -
да се менува низ формите на изговорот,
да не биде сал дупка обезмеѓена-
запирки и извичници да станува
што шепотат самно и гледаат-
зад секоја запирка, прашалник-
лица тажни, зачудени, плачни-
очи од очи што се отвараат-
очи уплашени, мили, длабоки,
погледи очајни, покајнички,
занемени, отровни, изгубени-
лица што се листаат,
па ко поминати животи
од календарот на вековите
од себе занемено ги кинев,
а воздишката моја ко дланка
се смрзна кога длабоко
в неизговорот негов навлегов,
а сепак само еден неизговор има
од каде што
ехото на дишењето мое
од тебе сал низ писмото
ми се враќа Боже
од чиешто среде
никогаш смртта без љубов
не ќе не одземе неповратно,
а в очиве, босилек бел
ќе ни цвета за пелинот в солзи,
за она што пред себе го гледаме,
да не биде премногу
за пустошот зад нас…

Борче Панов

Letter of accomplishment
one night, from a long sigh
came Nothingness into my breath
and request of me, without a word, to paint him-
without form, without reflection, without sound,
without time that remains
to count down to the end-
with eyes of pupils without iris
merged into black hole,
into black swallowing magnet,
he began to turn reverse my bloodstream,
for I to fall and helplessly
to disappear in it…
And I feel that only by my sigh
I can paint him
and I lured his glance
into my voids -
for all what was taken off from me
with unsaturated gluttony
to take away -
all from that insatiable gluttony
to be taken back …
And he lifted me up into dark tornado ,
and vortex of voices from the emptiness
like endless, comprehensive spindle
pulled me by my thoughts like by a root threads
and started to root me out of myself,
but then, by the oblivion
to the beginning of everything
inside combat between the root threads and the darkness
all light of my life
from the middle of the tornado I saw
and I looked the Nothingness modestly
and for every phoneme – giving him a word
that everyone is not nobody and nothing,
but someone who like icon
quietly shines in the darkness …
and I was breathing with all the light
of the love in the umbilical cord
with which I was born, My God,
and more and more
I added iris to the pupils
and I brought Nothingness into my letter-
to be changed through the forms of pronunciation,
not to be only unlimited hole-
but to become commas and exclamations
which are whispering lonely and look-
behind every comma, question-
faces: sad, confused, tearful-
eyes from eyes that opens -
eyes frightened, dear, deep,
looks desperate, contrite,
brute, toxic, lost-
faces that list
and like spent lives
from the calendar of the ages
I began to tear away them of me silently,
and my sigh froze like a palm
when I stepped deep
into his non pronunciation
and yet there is only one non pronunciation
from where
the echo of my breath
only from you, my Lord, returns -
through a letter
from whose midst
never death without love
will not take us irreversible,
and into my eyes, white basil
will blossoms because of wormwood of tears
for what we see ahead,
to not be too much
for devastation behind us…

Borče Panov

translete: Zaklina Filipova-Svekarovska

Čudo milosti kao procvala misao
spušta se u moje biće
i rasipa po telu i duhu
dok spajam onu tanku nit između
osmeha i suza,
čudesna milost se skuplja
u jedno sazvežđe tvoga bića
gde nit svetlosti još vezuje

misao i osećaj, i sve bi bilo
jednostavno kada bi ono nesvesno
postalo svesno svoga postojanja
kroz to čudo milosti koje se
uporno drži tom niti ushićenja
između osmeha i suza
kroz tvoje oči u moje srce
iz mog srca u tvoju dušu
i nazad. I sve je tako
čudno i novo, tako istinito
u nenaslućenom početku
beskraja te procvale misli
koja se stapa u jedno vezivo sa nama
i kao definicija milosti
meni potpuno nerazumljiva
i kao tvoja i moja svest, ona
beše rasplinuta na dva dela,
kroz svo nebo svetleće
u moje biće i tvoje biće
između svesnog i nesvesnog
između osmeha i suza …
Čudesne li milosti ?
I kao da gledam kroz poznatu viziju
ne mogu dodirnuti tu silu
ne mogu je izmeriti,
a ipak ona postoji, tako je realna,
ta čudesna milost.

For all the time that has
been written and erased
With disbelief,
Only the heart hides a Hope
so scared in herself
like a poor man.
My time turned upside down
Like an old shirt,
And my heart cannot ebmbrace
The thing captured
between the two souls
With arms long
enough to hold each other,
The arms that were
implanted in me
And bloom delightfully.
And while the Hope is looking for
that time,
the time is looking for the Hope
Through the heart like
through the endless space,
And while I gulp back my tears,
you gulp back yours,
Like the holy grail for
all that space and time,
And like the interior and
exterior of the soul,
I’m coming back to my roots,
to the spring of my own being,
Back to the soul of my soul.

Radmila Stanković

translated by Biljana Lukić

Breathe me to life

Like a clash of time and truth
I still feel
stopped motionless like a touch
in all your endlessness
just a glimpse of yours is enough for me to breathe
in your time bring me to life.
I am standing with no words on my lips
and I hear your thoughts wondering
if we mutually create the two of us
disappearing in each other
from a time to another through a single heartbeat
a moment of being
you can make me alive
is it possible for us not to exist
in this endless clash of
coming and parting
like those damned, invisible ones
whose names are not heard
even in the whispers of our souls.
Breathe me to life
Make all the obstacles
Blow in the air
Let’s feed ourselves
With those obstacles
Those obstacles sufficient
For the encounter
That would be shaped
By some morning,
And one single embraced sigh
Of ours, perfectly mine and perfectly yours
Would be enough for u to bring me to life.

Radmila Stankovic

Translated by Biljana Lukić and
Svetlana Aleksic

Kao bliski susret vremena
i istine
koje ipak osećam,
zaustavljena nepomično
kao dodir u svom tvom vremenu,
samo jedan tvoj treptaj
je dovoljan da dišem.
U sopstvenom
vremenu oživi me…
Jer pred tobom stojim
nema dok me u mislima pitaš
da li da se uzajamno stvaramo…
Potpuno nestajući jedan u drugom
iz vremena u vreme
kroz jedan otkucaj srca,
momenat sopstva, možeš
da me oživiš …
Kako ne bi postojali samo
u večnom raskoraku
dolaska i odlaska,
kao oni što su prokleti,
nevidljivi i čija se imena ne čuju
ni u najtišim šaptajima duša.
Oživi me uzdahom, da se
u svom vremenu prepreke
raspuknu po vazduhu,
zajedno da se hranimo
preprekama, dovoljnim za susret
kojeg će oblikovati
jedno jutro, za samo
jedan naš zagrljeni uzdah,
sasvim tvoj i sasvim moj
dovoljan da me oživiš .

Za sve vreme što je sa nevericom
pisano i brisano
samo srce krije jednu Veru
preplašenu u sebi
kao siromaha.
Moje vreme se izokrenulo
kao prevrnuta košlja,
a srce u sebi ne može da obgrli
to što beše sužnjeno
između dve duše sa dovoljno
dugim rukama jedna za drugu, što se
kroz mene užilile i raskošno cvetaju.
Dok po srcu kao kroz beskrajni svemir
Vera traži to vreme, vreme traži Veru
i gutljaj suza, tvojih, mojih
kao sveti gral za sav prostor i vreme,
i kao unutrašnja i spoljašnja
strana duše
vraćam se korenima, izvoru
svoga bića,
duši moje duše.

Rasprostla sam nas u ovih
nekoliko kvadrata,
na izgled meni  prividno.

Izgubljena –nađena
srećana –tužna .
Ma ko sam ja ?

Mogu biti svašta i ništa
i ako ti kažem
stakleno prozirnim suzama:

Gde si ? Trebaš mi !
Hoće li zvučati stakleno
providno?

Ma ko sam ja kad još ne stresoh
sa cipela prašinu starog proleća.

Možda prividno krhka ili stamena
gledam reči vise sa plafona
Gotovo se slivaju u vazduhu,
gde si?  Trebaš mi !

Opet pismo pišem, i kad nas nema
izmišljam nas u tihom glasu
u šapatu kiša…

Pismo izdajničko što uvek pokaže
neka stara osećanja, ruke pružene
koje nikada nisu dovoljno duge
da uhvate taj trenutak
jedine stvarnosti umrljane
suzom, osmehom, snovima i javom …

Još jedno pismo presipa
tebe u mene
mene u tebe,
i sve mirnije izdajnički
ređa rečima osećaje
koji nedostaju , deliće
izmišljenog neba samo za nas.

I onda kada nas ima
ili nema , pismo trpi sve
što jesmo i što nismo, sve što
želimo i ne želimo samo u
pauzi dok se čekamo ….

…